İnsanlar sadece kötü yazılmış kitaplarda iki kampa ayrılır ve asla bir araya gelmez. Gerçek yaşamdaysa insanları bir araya getiren o kadar farklı bütünleşmeler olur ki! Yaşamda yalnızca tek bir rolü oynamak, toplumda tek bir yer sahibi olmak, her şeye aynı anlamı yüklemek için insanın iflah olmaz bir zavallı olması gerekir.
Hayat çok garip... Her şeyi bir arada yaşamamız. Dümdüz bir çizgide. Ama resmin tamamı bu değil. Çünkü hayat sadece yaptıklarımızdan ibaret değil, yapamadıklarımızdan da oluşur. Ve yaşadığımız her an... Bir çeşit dönemeçtir.
Bazen insanın duyduğu sevinç öyle bir noktaya ulaşır ki buna eklenen hiçbir şey hissedilmez ve bu durum acı çekmek, çaresizlik, umudunu yitirmek, bir şeyden tiksinmek ve korku duymak için de geçerlidir. İnsanın içi son sınırına kadar doldu mu, yaşanılan olaylarla ilgili tek bir damla daha koymak olası değildir.
