Abdulhakim
@JohanLiebert
"Ressam" isimli kitabım çıktı, buradan alabilirsiniz: m.kitapyurdu.com/index.php?route...
Müziklerim: youtube.com/channel/UCPoIBR...
23 Şubat
14 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
"Farklı açılar yakalamak", "dilin gelişmesi" veya "sinek, böcek, öküzlerden uzak durmak" için çıkar okur yola. Henüz yolun yarısındayken bir kalabalık çıkar karşısına ve kendisini aralarına davet ederler. O kalabalıktaki insanların çoğunun dili, imla kurallarına uymaya dikkat etmekten dolayı farklı açıları boş vermiş, daha doğrusu yakın anlamlı kelimelerin arasına virgül koymaya alışmıştır. Bir kısmının hüznü devam ediyordur, fakat gözyaşlarının arasından gülümsemek ikna edici olmadığından, acılardan büyük kitaplar yardımıyla ama daha çok kendi mücadelesiyle az da olsa arınmış bir insan rolü sergilerler ve kitaplara olan teşekkür borçlarını, yeni aldıkları kitaplara öderler. Bu kalabalığa katılan son kişi, sinekleri, böcekleri ve öküzleri çoktan unutmuştur, şimdi karşısında çok daha karmaşık bir sorun vardır çünkü: Bulutların arasından sızan güneş ışınları mı gerçektir, yoksa her tür gölgeyi örtecek şekilde tepede pırıl pırıl parlayan güneşin ışınları mı? İki seçeneği vardır. Ya dünyanın ortasında bulunan binlerce metre yüksekliğe sahip bu dağın tepesinden sağ veya sol tarafa doğru emin adımlarla yürüyerek inecek, belki de koşacak, ya da o doruk noktasında, soğuktan tir tir titrese de yaşamaya devam edecektir. Ama kimse eksi kırk derecede yaşayamaz, bu yüzden dağdan sağa veya sola en az elli metre inmek gerekir. Gerçi dağın yamacında yaşamak da kolay değildir ya, çünkü paranoyak olan okur, uzun bir süre boyunca yeni bir kalabalığın gelmesini bekler. Fakat sıkılır ve kitap okur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kollektivist zihniyet, toplumumuzun en büyük sorunu ne yazık ki. Kürt Mantolu Madonna'yı bir davaymışçasına savunanlar, Dostoyevski'nin İnsancıklar'dan sonraki eserlerini beğenmeyen Belinski'nin yaşadığı zaman yaşasaydılar, Dostoyevski ile alay ederlerdi. Şimdiyse Öteki kitabı için "Ruhuma dokundun Dostoyevski, aah ah..." diye düşünüyorlar. Aynı kitle orta çağ Avrupa'sında yaşasaydı, kilisenin emrettiği ne varsa seve seve yapardı.
Suç ve Ceza ve RASKOLNIKOV üzerine...
Raskolnikov baltayı tefeci kadının başına indirdiği sırada, neden düşünmeyi aniden keser hiç düşündünüz mü? Neden roman boyunca zihninin derinliklerini bile gördüğümüz bu karakter, ilk ve ikinci cinayeti işlediği sırada birdenbire düşünce kıtlığı yaşar? İçinde o anda bir öfke yoktur. Hayır, o deli de değildir; heyecanlı olsa da aklı gayet başındadır. "Eh buraya kadar geldik, bari işi sonuna kadar götürelim!" gibi bir düşünceye kapılacak kadar aptal da değildir. "Her şey; tüm acılar, iki kişinin aralarında konuşurken duyduğu fikir, ahiret inancı taşımaması, güç isteği, tüm bunlar bir anda zihnine doluştu ve bu da onu eyleme geçirdi." denebilir. Ama eğer öyle olmuşsa insan, hele Raskolnikov gibi biriyse, ya sara nöbetine tutulur, ya da bırakın eyleme geçmeyi, kendini o tefeci kadınla aynı seviyede hissederek öldürme düşüncesini aklından siler atar ve gözyaşları içinde derin bir iç sorgulamaya girişir. En azından kafasını kısa süreliğine dağıtacak bir şeyler bulduktan sonra. (Bu oyalanma işi sürerken ölmezse ne ala.) Bence Raskolnikov, Dostoyevski'nin "Acaba şu şu koşulları yaşasam tefeci kadını öldürür müydüm?" sorusunun cevabını, önce "Evet, öldürürdüm." şeklinde vermesinden ve öldürdükten sonra da cevabı şöyle değiştirmesinden; "Hayır, öldürmezdim. Çok pişman olurdum." dolayı var olan bir karakter. Zaten Raskolnikov'un cinayeti işlerken zihninin boşluğa düşmesinin en büyük nedeni, Dostoyevski'nin o an bu sorunla boğuşmaya devam etmesinden ötürü. "İnsanın belli koşullar altında çok kolay cinayet işleyebileceği ve bunun çok mantıklı olduğu" anlatılır denir Suç ve Ceza için. Ama bahsedilen insan, Raskolnikov'un karakterinde değildir. Daha önce dediğim gibi, ben öyle birinin cinayet işleyecek kadar büyük bir motivasyona kavuşacağına kat'iyetle inanmıyorum. Eylemsiz kalmayı
Sayın 1K Kullanıcıları:Edebiyat
"Büyük yazarlar" yaşadıkları ülkenin idare sınıfında bulunan zalim şahıslara nasıl zarar verebilir yazdıkları eleştiriler veya romanlarına yedirdikleri siyasi eleştiriler ile? Daha doğrusu neyi değiştirmiştir? Zaten hepsi de kendi yolunu çizmek için, kısaca kendisi için yazar. Her bin okurdan birinin etkilenip bundan sonra "iyi biri" olmasından başka, edebiyatın insanlara ne gibi bir katkısı olmuştur? Tıpkı duygularını duyduğu için heyecanlandığı, belki daha çok hüzünlendiği, belki de huzurla dolduğu müzik gibidir romanlar. Yaşadığı hislere, sırf onları yaşadığı için bile yüce veya en azından "değerli" bir kişi olduğu yönünde anlamlar yükleyip tembelleşmesine neden olur. Siz ne düşünüyorsunuz?