Abdulhakim
@JohanLiebert
"Ressam" isimli kitabım çıktı, buradan alabilirsiniz: m.kitapyurdu.com/index.php?route...
Müziklerim: youtube.com/channel/UCPoIBR...
23 Şubat
14 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Sen ki Nietzsche, kendi düşünce sistemini sağlam kuramayanlar için ender bulunan bir limansın! Ahlak felsefen ile reenkarnasyon arasında pek az fark olmasına rağmen, onlara “Dinlerin çökmüş ahlak
Reklam
Lise yıllarımda can sıkıntısından kurtulmak için elime aldığım bu kitabı, daha da derinleşen bir can sıkıntısıyla bitirmiştim. Bu kitapta anlatılanlar; İngiltere'de "aile" kavramının olmayışı, dedikodu uğruna hayatlarını bile verebilmeleri ve gençlerin bunaldıklarında çok kolay intihar edebilmelerinden ibaret.
Müthişti. Hiç yemediğim kırbaçları yedim sayesinde, sağ olsun. Mahkumların ve diğerlerinin psikolojilerini çözmekten ziyade, onların hangi durumda ne yaptıklarını yansıtmış. Gözlem raporu gibi. Ama bu yansıtma işini usta bir kalemle yaptığı için, empati duygumuz zirve yapıyor. Ben birinin kütüphanesinde beş tane Dostoyevski ve üç büyük Tolstoy romanı görmezsem o kişinin kitap okumadığına inanırım.
Assassin's Creed oyununun üzerimdeki inanılmaz etkisiyle, heyecan içinde elime aldığım bu şaheseri, açlıktan kıvransam bile yemeği unutarak okumuştum. Evimizin çatısına çıkıp çıkıp atlıyordum terasa. Tabii o zamanlar onüç yaşımdaydım. :D
Bence Dostoyevski, insanı anlamak için aklından çok yüreğine başvurmuştur. Zaten kocaman olan yüreği, acılarla harmanlanarak daha çok büyümüş ve insanı ruhsal yönden etkileyen en ince ayrıntıları bile yakalayabilecek, yani dünyadaki en acı çeken insanın ne hissettiğini hissedebilecek kıvama gelmiştir. Ancak kalbi, onun bir ayağını ve bir kolunu aklına bağlamıştır. Bundan dolayı kendiyle sık sık çelişir, çünkü onun asıl derdi barış, merhamet ve sevgidir; değişip duran düşünceleri de ütopya isteğinden rastgele fırlamıştır. (İnsan düşüncelerinin kölesi değil, onlar insanın kölesi olmalıdır diyenler çıkacaktır. Ben de şöyle derim o zaman; o başka, kafanın karmaşık olması başkadır.) Zalimlere olan öfkesi, içinde bir katil doğurmuştur: Raskolnikov. Kendinden başka kimseye zararı olmayan, zavallı, dışlanmış vs. olanlara olan sevgi ve merhameti de Sonya ve daha nicelerle çıkmıştır karşımıza defalarca. Bu romandaki sahnelerin çarpıcılığı, bizi zihnin derinlerinde boğması ve başarılı şekilde örülmüş felsefik kurgusu övülecek noktalardır. Yerilecek noktalar ise; yazarın iç ses ile dış sesi bazen birbirinden ayırt edemeden, özensizce yazmış olması, reklam gibi birden araya girip bizi rahatsız eden betimlemeler, kişilerin çoğunun konuşmalarının bir yere varmaması, uzattıkça uzatmalarıdır. (Bunda da şüphesiz, Raskolnikov'u ortaya çıkarmak için indiği yeraltından çıkamaması etkilidir) Duygu ve mantık dengesini kuramasa bile, duygu ve mantık dengesini çoğu kez kuramayan biz insanları çarpan böyle bir şaheseri, üstelik aceleyle ve hayatta kalmak için yazmış olması, ayakta alkışlanması için yeter.
Reklam