Normandiya'dan dönüşümüzde boş ve karanlik eve girince kendimi farklı hissetmiyordum, hayır, dünyanın farklı olabileceğini düşünüyordum. Kendi kendime, pencereleri açabileceğimi söylüyordum, duvarların daha aydınlk olabileceğini, belki de geçmiş kokan bu mobilyaları saklamak zorunda değilim diyordum güzel olan geçmişi değil hayır, yaşlı geçmişi, kokuşmuş olanı, eski bir kanaviçe gibi kokanı saklamak zorunda değilim.
...Acı acıdır.Önceliklerinin farkına varmak,şükretmek ve sahip olduklarının değerini bilmek önemliydi, evet ama aynı zamanda kendi acını kabullenip onu anlamak da önemliydi. Sorunların ne kadar büyük ya da küçük olursa olsun, kayıplarının, yaralarının sana ait olduğunu kavramak ve onları hissetmeye hakkın olduğunu bilmek. Çünkü en ağır kayıp her zaman seninki olurdu.