“Hepimiz, başkalarını kendi aynasına yansıdığı kadar görüyordu.
Bir insanı, ancak bize değdiği yerinden tutabiliyorduk.
Bizim aynamıza yansımayan, bize değmeyen yerlerini bilmiyorduk.”
“Sessiz ve mükemmel gece.
Ve biri eksik.
Biri her zaman eksik.
Biri, geldiğinde bile eksik.
Öyle eksildik ki yaşarken,
bize dokunan herkesi eksiltiyoruz.
Yalnızlığımızla çoğalıyor,
kalabalığımızla eksiliyoruz.
Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız…
Ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.”
En çok yalanı en yakınlarımıza söyleriz.
Önce kendimize, sonra en sevdiğimize…
İhanetin bir vakti vardır.
Sizi vuran hançeri, size en yakın olan tutacak, ve size en yakın olan ona en çok sokulduğunuzda vuracak.