Merve
@JustReadingBooks_
“in solis sis tibi turba locis”
Şimdi yine yoklar ama bu yokluk, gerçek bir yokluk değil. Varken nasıl yok olabilir insan?
Ölmüş olsalar, yokluklarına sarılırdım, biliyor musun? Yokluklarını yorgan yapar, örterdim üstüme. "Olsalardı" diye başlayan cümleler kurar, başımı o cümlelere yaslardım.
Ama o hayatta, sadece benim hayatımda değil. Hiç olmadı. Var ama yok.
Sanırım çocukluğumda o kadar çok gözyaşı dökmüşüm ki, gençliğime bir damla kalmamış. Yeniden ağlayabildiğime sevindim.
Sen çıkıyorsun evden, varlığın bir yere gitmiyor ki...