KARMA okur
@KARMAokur
17 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Martı Jonathan Livingston'un DerdiEdebiyat
Martı Jonathan Livingston’un derdi:
Uçmanın tek amacının balıkçıların attığı ekmek parçalarını yakalamaya çalışmak olduğunu sananlarla
Kendi çizdiği sınırların ötesine geçmeyi denemediği için, sınırların geçilmez olduğuna inananlarla
Ezberlediği; dar görüşünün dışında olan fikirleri dinlemeden, üzerine düşünmeden kenara atanlarla
Sırf işlerine gelmediği için gerçek amaca bağlı kalmayanlarla
Uçabilmelerine rağmen özgür olduğuna ikna edemediği bütün kuşlarla.
Bu hikayede Martı Jonathan Livingston insanı sembolize ediyor, martıların uçması da bizim yaşamamızı.
Martıların çoğunluğunun uçmasının tek amacının yemek bulabilmek olduğu gibi bizim türümüzün çoğunluğunun da bundan daha gerçek bir yaşam amacı yoktur.
İnsanların da başarılamayacağına körü körüne inandıkları şeyler vardır. Peki bir şeyi denemeden başarılamayacağına nasıl emin olabiliriz ki?
Ve Jonathan Livingston başarır, herkesin yapılamaz dediğini yapar.
Onu tebrik etmek yerine cezalandırdıklarına şaşırdınız mı? Bu gayet beklenebilir bir durumdu. Her ne kadar onun uğraşlarını aptalca buluyor gibi göründüyseler de onlar da bunu yapmayı istiyorlardı. Ama isteklerine ulaşmak ve bunu çalışmadan yapmak istiyorlardı, tıpkı bizim türümüz gibi her zaman kolay yolu tercih ediyorlardı. İçleri delicesine bir kıskançlıkla doldu ve isteyip ulaşamadıkları şeyin gözleri önünde olmasını istemediler.
Jonathan diğer martılardan farklıydı, cennet diye nitelendirdiği yerde de kalabilirdi. Böylesi daha kolay, mantıklı ve kesin bir karar olurdu.
Ama o bir şeyleri değiştirebileceğine inandı ve kendisini dışlayan sürüsüne geri döndü.
Belki de bu büyük bir hataydı.
O oradayken her şey güzeldi ama o gittiğinde geriye kalan martılar tam da insanların yaptığını yaptılar.
Bu hikayeyi bütünüyle dinlerin ve ATATÜRK’ün öyküsüne
Reklam
"DEPRESİFOKUR"Edebiyat
Keşke iki yıl önce, aldığım gibi okuyup hepsini bitirseydim. O dönemler yalnızca Hasan Ali TOPTAŞ bölümünü okumuş ve çok etkilenmiştim. Ama yazıların çoğunluğu "Bir Ergenin Depresyon Günlüğünden Alıntılar" gibiydi. Yani en azından ergenlik dönemime daha yakınken okusaydım, belki bana hitap edebilirdi. Derginin tek iyi kısmı Ece TEMELKURAN ve yazarlarla ilgili bölümler bana göre. Bu dergiyi, gerçekten her ay sayfa sayfa okuyanlara kolaylıklar dilerim. Ya da iyi depresyonlar mı desem?
Zorla Nasıl Güzellik Olmaz, Adlı Çalışma
Bu kitap sanki bir ergenin, kendisini terk ettiği için sinirlendiği sevgilisine yazdığı, yarım sayfalık bir mektubunu ; 160! sayfaya uzattığı bir zorlama. Eminim ki okuyanlar gibi yazarına da illallah ettiren bir kitap olmuştur. Çünkü 160 sayfa boyunca:
Tek konu
İki karakter
En fazla 20-30 kelime
En fazla 10 cümleyi tekrar etmek öyle her yiğidin harcı değildir.
Bilirsiniz bir aralar aşırı popülerdi ve herkesin elinde görüyordum. Neyse alayım, en kötü ne olabilir ki? Dedim.
1 ay süren bir Reading Slump yaşadım.
Okumaktan soğudum.
Genç yazarlara ön yargıyla yaklaşmaya başladım.