Kübra Ç.
@KNB8
"İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım."
Lisans
44 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Pardon bakar mısınız!Duygu ve Düşünce
Kitabı inceleme yazmaya değer gördüğümden değil bakış açılarımızı ve ne kadar kolay manipüle edilebileceğimizi sorgulamak için ufak karalama ihtiyacı duydum. Kitabı yarım bırakmayı sevmem, bu yüzden bitirdim. Okumaya başlarken büyük beklentilerle başladım, saf okuma yapmak için de okumadan önce araştırmadım. Büyük anlamlar yüklediğimiz amann ne dersler var dediğimiz kitaplar öyle mi gerçekten? Döneminde ahlakdışı bulunmuş, tabiki de ahlakdışı. Başka bir kitapta yine denk geldim. Yazarlar dönemlerini yansıtmayı bazen yanlış yorumlamışlar bence, bir yapıtın konusu çok da alelade olmamalı hele de 'klasik' etiketi varsa. Toplumun kolektif davranışlarını dert edinmek varken bireyin (bizi çok da ilgilendirmeyen, düşünmeye sevk etmeyen) tercih ve davranışlarını yansıtmaktaki amacı anlayamıyorum. Birey üzerinden toplum yansıtılabilir, fakat kitapta çok da toplum yok. Sanat içinse, tamam bazı kısımlar iyiydi özellikle ölüm tasvirleri yine de sanata boğulmuş gibi de hissetmedim. Bazen insan okuduğunu anlamak, direkt mesajı alıp o etkiyle bir süre yoğrulmak ister. Sürekli sığ bir bakışla metaforik anlatıma indirgemek zorunda kalmamalıyız. Bu kısa yazım kitap incelemesi değil genel bir serzenişti. (not: kitap okuma zamanı, hazırbulunuşluk gibi etkenlerin farkındayım, bu okumam bana bunları hissettirdi. Yazarı tanıyıp yazma amacını bildikten sonra kitabı ben okumuş olmuyorum, yazar okumuş oluyor. Bu yüzden yazdıklarım bu tarz kitaplarla ilgili 0 km düşüncelerimdir. )
"İnsanlık tüm insanlar demektir. "
Hayatımızda önem atfettiğimiz bazı resmi ve gayrı resmi kavramları alaşağı eden düşünmeye sürükleyen bir roman. Savaş hakkındaki fikirleri kitapta gayet belirgin. İnsanlar hırsları ve zafiyetleri bir kenara bırakıp fıtrat üzere düşünmeye ah bir çalışsalar. İnsanlık dediğimiz kavramla el ele, kol kola bir ömür yaşardık. Şimdi ise Müge Anlı'ya çıkmamak işten değil kayıp insanlık için....
Kendim için bişey yapmak istediğimde Stefan Zweig okurum. Bu romanı da kendi hayatından hakiki düşüncelerinden bir kesit, bir yansıma. Kitap okudukça, bir yazarın yazabilmek için tabiri caizse dişe gelecek bir hayatının olması gerektiği fikri daha da derinleşti bende. Zweig'in kitabında büyük bir iştahla bahsettiği hayat işte benimki. Yani sıradan bir ben. İnceleme yazımın küçük bir kesitini burada sizlerle paylaşıyorum. Affola...
Bini De Bir Hayalet1000Kitap
Dumas'nın Siyah Lalesi benim kitabımdır. Ekstra bir hayranlık duyarım içten içe ona. Böyle başlamamın sebebi, Binbir Hayalet kitabını kalem olarak aynı kişinin yazdığını bilip konu olarak aynı kişi olduğuna ikna olamamak. Bitirdikten sonra yaptığım araştırmada yazarın kendisi belirtmiş ki aslında hem anıların toplanması hem depp yayıncının isteği üzerine böyle bir kitap yazmaktı amaç. Bunu anlayabiliyorum. Gelelimş içeriğe ciddi anlamda çekici ve bir o kadarda araştırmaya yönlendiren bi kitap bu yönüyle hoşuma gitti. Duma tüm ustalığıyla hikayeleri klasik ama anlaştırmadan iyi bir kurguyla toplayıp romana çevirmiş benim gözümde. İlk anlatılan hikayede gerçekte bir öğretim üyesi olan belediye başkanının yaşadığı olayda; tüm bu idamlardaki kafanın bedenden ayrılması sonrası kafanın canlılığının devam etmesi iddiasını toplumdaki hurafe inançlarla desteklemesi biraz garibime gitti. Onun dışında bazı hikayelerdeki olayların büyük bir etkisinin büyü olduğu anlatılmış. Küçük ayrıntı ama bir o kadar da Dumanın kaleminin karakteri olmuş bu anlatım yani dönemi ve öncesi döneminin siyasi olayları da iyi eleştirmiş. Okumaya değer bir kitap.
Acaba Zweig " tüm insanları temsil edeyim, iç dünyalarını ortaya sereyim, her şeyi altüst edeyim" şeklinde düşünüp kitaplar mı yazdı diye düşünüyorum artık. Zweig'in ince kitaplarında seçilen duygu ve olay her zaman bana çarpıcı geliyor. Evet kendi yaşamını anlatmış fakat sanki senin, benim, onun yaşamını da anlatmış gibi hissettiriyor. Neyse artık bu benim için kesinleşti Zweig beni de anlatıyor kitaplarında. Kitapın arka kısmında kahramanın vatan duygusu ile karısı arasında kaldığı ve bunun için çabaladığı yazılmış. Fakat okuyunca böyle bir etki görmedim. Kimse iki arada bir derede kalmamış. Kahraman sadece kendini düzene kotamanlara teslim etmiş. Mücadele eden de kendi değil karısı. Yine düşünülmesi gereken üzerine konuşulması gereken bir eser...
Arka PencereEdebiyat
Genelde evin arka penceresinin manzarası daha etkileyici olmuştur. Gerek uçsuz bucaksız doğa manzarasıyla, kuş cıvıltısıyla gerekse basık dar ve gotik manzarasıyla...
Kadınlar Mektebine başka pencereden bakınca bana daha etkileyici geldi. Kendini akıllı zanneden insanlar 'aklın' karşısında çaresiz, aciz varlıklara dönüşüyor. İnsan öğrenen ve dönüşen, gelişen bir varlıktır. Ve iyilik üzere yaratılmıştır. Kadın kahraman saflığını ve iyiliğini koruyarak hareket ettikçe erkek kahraman yaptığı oyunlara geliyor tuzakları kendine dönüyor. Tabi burada aşkın vermiş olduğu körlük, ilgiden hoşlanma, kendini kaptırma gibi durumlar da etkendir. Diğer sevgili de bana göre bir aptal. Ah bu lütfedilen aklı kullanabilsek!