Kader
@Kader_tnc
Fikir benim, fiil benim...
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Es-selamu aleyküm kardeşlerim
Muhteşem bir kitap yorumuyla geldim. Harika bir kitaptı. Harika olma sebebi aslında ders çıkarılası olduğu için. Çalıkuşu 'nun da yazarı olan Güntekin o zamanlara büyük bir ışık tutarak toplumun yapısını,zihniyetini, bakış açısını gözler önüne seriyor. Kitap tamamıyle ön yargı ile alakalı. Gelin biraz içeriğinden bahsedelim. Zehra, idealleri olan başarılı her öğrencisiyle ilgilenmeye çalışan bir öğretmendir. Tam bir kahraman gibi düşünün. Ancak bir eksikliği vardır acımak duygusu onda yoktur. Hata yapanı affetmez. İşte acımak duygusunu öğreniyor karakterimiz kitapta.
Bir gün Zehra öğretmene, "babanız hasta, ölecek durumda ziyaret etmenizi istiyor" gelir. Ancak tepkisi "benim babam yok" olur. Fakat bunu uzun süre saklayamaz çünkü tepki koyup gitmemesi üzerine bir çağrı daha gelir "son kez görmek istiyor" diye. Artık tutamaz kendini gider. Fakat gittiğinde kendisine,annesine,anneanesine çok acılar çektirdiğini düşündüğü babası vefat etmiştir. Baba bile diyemediği adamı son kez görmesini isteyenlere karşı çıkar. Ondan geriye kalanların yer aldığı bir sandık bulur,açar ve içinde çokta kayda değer olmadığını düşündüğü eşyalar yer almaktadır. Ancak kilitli bir kutu vardır. Bu kutuyu kırarak açtığında içinde bir anı defteri bulur. Yıllarca babasından nefret eden bu sebeple herkese kimsesiz olduğunu söyleyen Zehra öğretmen babasını okuyarak tanır. Düşünsenize ne kadar acı bir durum. Babanızı tanımamak.
Babası, kimsesiz biridir. Zorluklarla okuyarak memur olur. Başlarda ahlaklı, çalışkan,dürüst olan bu memurumuz bir süre sonra kullanılmışlığına dayanamarak baş kaldırır ve başka bir şehre sürülür. Bu şehirde çalıştığı yerde birinin fenalaşması üzerine onu eve götürür. Götürürken yolda adam ölür. Eve vardığında adamın kızı dikkatini çeker. Neyse
Es-selamu aleyküm kardeşlerim
Fevkalade bir kitap okuduğumu düşünüyorum. Yorumlamak içinde çok heyecanliyim. Umarım okurken yaşadığım keyfi sizlere hissettirebilir merakınızı uyandırabilirim. Eser son zamanlarda okuduğum en iyi eserlerden biri. İsmi itibarı ile sisteme nasıl köle olduğumuzu anlatan,geçmişe giderek bu köleleşmenin nasıl,ne şekilde ve ne zaman başladığından bahseden bir kitap. Bu kitabın isminden kasıt ülkelerin bir kurşun dahi atmadan ve adını savaş koymadan amaçlarını nasıl gerçekleştirdiğini anlatmak. Savaşı ve cephelerde kimler yer alıyor bunu anlatmaya çalışılıyor kitapta. Yine kitapta yer alan yazılar yazarın bir dergide yayımladığı yazılardan oluşmakta.
Aşılara bile çok farklı bir pencereden değinilmiş kitapta. Misal bazı kesimlerin çok normal gördüğü bir aşının bile çıkması için beş yıl deney yapıldığını biliyor muydunuz. Ben bilmiyordum.
Peki durum böyleyse bu korona aşısı nasıl bir yıldan az bir sürede bulundu. Gdo'nun ilk çıktığı zamanlar fareler üzerinde deney yapıldığında farelerin bağışıklık sisteminde zayıflama meydana gelmiş. Bunun tespitini yapan bilim adamını da topa tutmuşlar görevinden almışlar. Gelin günümüze bakalım kimin bağışıklığı çok sağlam. Herkes en ufak şeyde hasta olmaya meyilli. İnsanı yavaş yavaş yok etmişler. Ben bu tarz kitapları okumayı çok seviyorum. Bir anlık gafletle şu dünyaya kansam bak böyle oyunlar var bu sebeple uzar durmalısın bazı şeylerden diye söylüyorum kendime. Mesela yine kitapta söyle bir şey geçiyor herkes geçinmek için çalışmıyor daha çok olsun idealim yükselsin diye çalışıyor. Bu bile o kadar doğru ki. Ayriyeten kitapta hoşuma giden diğer bir mevzuu ise konu ile alakalı başka kitaplardan bahsetmesi. Örneğin fahreneit kitabı ve orwel'in 1984 kitabı anlatılmıştı. Bu kitapları da yazarımızın bahsetmesi
3. CildDin
Üç cildden oluşan vaazlar kitabının üçüncü cildini de okudum çok şükür. Rabbim öğrendiklerimiz ile amel edebilmeyi nasip etsin. Üç cild arasın da en dolu olan, en etkileyici olan bu cilddi benim için. Mahmud efendi kuddise sırrıhu sürekli ahiret üzerinde duruyor. Bu dünyanın geçici olduğundan bahsetmediği bir cümlesi yoktur. Bir sübhanallah kelimesinin önemini bile öyle ince ve hissiyatlı anlatıyor ki boş kaldığımız vakitte neden ağzımız sübhanallah demiyor diye düşünüyoruz. Yine kitapta şöyle bir şeyden bahsediyor Mahmud Efendi kuddise sırrıhu diyor ki insan günde 24.000 kere nefes alır bir de 24.000 kere de verirse toplam 48.000 oldu mu. Bunun birlikte insan her seferinde 'la ilahe illallah' dese ahiretteki durumu ne olur. Neden boş duruyoruz. Boş durmaktan yana çok kızıyor Efendi Hazretlerimiz. Kitabı çok sevdim eğer tekli satılıyorsa iki cilddense bu sonuncu cildi alın derim. Diğer iki cild sohbetler ile birebir aynıydı çünkü. Yine sohbetlerde Efendi Hazretlerine sorulan sorular benim çok hoşuma gidiyor. Bir şeyler öğreniyorum işte mesele bu. Rabbim okuduğumuz gibi tatbik etmeyi de nasip etti. Selam ve dua ile 🕊