"İttikâ" ve "takva" kelimelerinin "Allah korkusu" olarak tercüme edilmesi fevkalade yanlıştır. Allahu Teâlâ korkunç mudur ki korkalım. O güzeldir. Güzel ise sevilir. Korkulmaz. Seversek sığınırız, korkarsak kaçarız. Ancak o Mutlak Sevgili'nin rızasını kaybetmek ve O'nun hatrını incitmekten korkulur.
Reklam
Hazret-i Mevlânâ -kuddise sirruh- buyurur:
"İnsanın asıl gıdası Allah'ın nurudur. Ona aşırı ten gıdası vermek lâyık değildir. İnsanın asıl gıdası, ilâhî aşk ve akıldır. İnsan, asıl ruhanî gıdasını unuttuğu ve ten gıdasına düştüğü için huzursuzdur. Doymak bilmez. İhtirasından yüzü sararmış, ayakları titremekte, kalbi telaşla çarpmaktadır. Nerede yeryüzü gıdası, nerede sonsuzluğun gıdası?!"
Artık ben gideceğim, ata eğer vuruyorlar.
Hatıralarımı birer birer yakacağım.
Entarimi parça parça edip
Zehirli kirpilere bırakacağım.
Beyaz bir kayanın üstüne çıkıp
Göğsüme siyah bir gül takacağım.
Batan güne doğru kurşunlar sıkıp
Kendimi boşluğu bırakacağım.
Ayaklarımın altından geçiyor bir deniz...
Ben bir küçük kızım, ben bir deli kızım,
Siz beni ne anlarsınız siz!
Artık ben gideceğim atım kişniyor.
