Makalelerin çoğu kendini tekrar edip duruyor. Akademik yazmak için edebi dili unutmuşlar. Okurken çok sıkıldım, neden akademiyi sevmediğimi bir kez daha hatırladım. Yazarların nasıl yazdıkları konusunda hemen hemen hiçbir bilgi yok. Kimi, neden okudukları da oldukça kısıtlı. Kitabın başlığından kaynaklı beklentilerim çok fazlaydı, verim alamadım. Yine de Tanpınar, Yaşar Kemal, Adalet Ağaoğlu ve Oğuz Atay için yazılanlar fena değildi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Oslo 31 August’u hatırlattı. Üzücü güzel bir roman. Bütün boktan aileler de birbirine benziyor. Bu kopukluk bana hiç yabancı değil. Kardeşlerin yetişkin hayatlarını biraz daha yansıtsaydı keşke.
“Nedir ki insan,” dedi Athos, “toprağı yoksa? Aynadan ve gelgitten başka bir şey değil.” Kendi öz yurdumda toprağım yok!
Uykuya dalmak için sırtımı kaşıtırdım.
“Seni anımsayacak olan toprağa gömülmeye çalış.” Benim öyle bir toprağım yok.
Ada, Durrel’in Korfu’sunu hatırlattı. Geçmişte zulme uğrayanlar, başkalarının uğradığı zulümlere karşı daha tepkili olur zannederiz. Lakin ki büyük çoğunluk için bu geçerli değildir. Çoğunluk her zaman aptal ve kötüdür. Aksi düşünülemez, teklif dahi edilemez.
Bir sürü basım hatası vardı. Özellikle -ın>m yanlışları.
Hem yorucu hem iddiasız bir roman. Şiirsel dil kullanıcam diye topu taça atıp durmuş. Oyun sürekli durmuş.
