Görünüşe göre her ölümden sonra, her doğumdan sonra olduğu gibi, dünya yeniden başlıyor. Öyle olaylardan sonra kişisel takvimimiz değişiyor ve yeni çağlar açılıyor. Şöyle demeye başlıyorsunuz
A bu babam ölmeden önceydi. Ya da babam hayattaykendi.
Kızım doğduktan sonra da böyle olmuştu. Dünya aniden ikiye bölünmüştü. Yeni çocuğa ait çağdan önce ve sonra.
Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır.
Sadece çocukluk ve ölüm vardır, derdi Gaustin.
Ölümden söz etmemek için çocukluktan söz ediyorum. Sadece orada çocukluğumuzda fiilen ölümsüzüz. Çoğu durumda.