13. Yüzyılda ibbur denilen yeni bir kavram girer. Ölmüş olan atalar iyi niyetle veya yardım etmek üzere bu dünyada yaşayan birilerinin kişiliğine eklemlenir ve bu figüre ibbur denilir. Aşkenaz mistiklerinde bu gelenek o kadar yaygındır ki, ölen yakınların isimleri doğan çocuklara verilerek, ruhların bu dünyadaki yakınlarına yardımcı olması temin edilir. Klasik reinkarnasyon fenomeni olan gilguldan farklı olarak ibbur, doğuşundan itibaren bir bedenden sıfırdan yeniden vücut bulan bir ölü ruhu değildir. İbbur dünyadaki herhangi bir bedende belli dönemleri yaşamış ölü bir ruhun yeniden canlanmasıdır. İbbur herhangi bir dönemde veya yaşta birinin bedenine adeta yapışır ve yeniden dünyaya gelir.