Kalıp Peynir
@Kalipeynir
44 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İSTİSMAR AŞK DİYE YUTTURULMAYA ÇALIŞILMIŞ!
90 yaşına gireceği gün kendisine hediye vermek isteyen karakterimiz eski dostu genelev patroniçesini arayarak kendisine bakire bir kız bulmasını ister. Hayatının çoğunu zaten buralarda geçirmiş olan karakterimiz belli bir yaşına kadar birlikte olduğu kadınların sayısını bile tutmuş bir yerden sonra saymayı bırakmış. (!) Gelen bir telefonla istediği kızın bulunduğu fakat kızın 14 yaşında olduğu icin ortaya çıkarsa alınacak para cezasının da ödenmesi koşuluyla bu işin olacağı söylenir. Bunu dönemin şartlarına göre değerlendirmemiz gereken diyen arkadaşlar için söylüyorum. 14 yaşında ki bir çocuğun o zamanlar bile bu tarz yerlerde çalışması suç. Bunun cezası verilmiyor, görmezden geliniyor diye bu suç olmaktan çıkmıyor.Üstelik kitabın basım tarihî de 2004 çokta eski bir tarih değil, neredeyse günümüz. Ayrıca çocuk değil kadın olduğu söyleniyor fakat yazarımızın yaptığı tasvirlerde ilk karşılaşmada kızın fiziksel gelişimini tamamlamadığı gayet de açık.
Temas olmadan aşkın saf halinin anlatıldığı söyleniyor ama bunun bir alıntıyla olmadığını göstermek isterim.
"Kendimden utanarak geri döndüm oraya ve günahımın kefaretini ödemek için gecenin saat on ikisinden horozlar ötene kadar karış karış öptüm kızı."
Bir de karakterimiz kıza Delgadina adını veriyor. İsmin hikayesini de aşağıya bırakıyorum.
" Delgadina’nın öyküsünü anlatan bu İspanyol romanında kral, öz kızı Delgadina’ya âşık olur, ama kız onu reddeder. Kral onu razı etmek için bir kuleye kapatır, su ve yiyecek verilmesini yasaklar. Kız oradan geçen herkesten su ister, ama kimse vermez. Sonunda babasının isteğine razı olduğunda kralın hizmetkârları ona su getirirler, ama onu susuzluktan ölmüş olarak bulurlar."
Şimdi soruyorum neden 20 30 yaşında bir kadın değil de 14 yaşında bir ÇOCUK ?
Ben, Osman kızı Leyla... Babamın soyadından çıkıp kocamın soyadına geçtim. Televizyonda görüyorum, bazı kadınlar evlenince kocalarının soyadını almıyor. Babalarınınkini sürdürüyor. Amaan, ne fark eder. Beni o adama veren babanın soyadını taşıyıp ne yapacağım? Hele bazısı hem babasının hem kocasının soyadını taşıyor ki Allah muhafaza... İki celladımın da soyadını taşıyacağım he mi?! Topunun soyuna kibrit suyu. Ben, Osman kızı Leyla, Remzi’nin karısı Leyla oldum. Bana sorsalar, sadece “Leyla” olmak isterim. “Leyla’yla Mecnun” bile değil, düz Leyla... ( Sayfa 50)
Önceleri utanırdım. “El âleme rezil oluyoruz” diye. Asıl el âlem bana rezil oluyor... Görüp de görmeyerek. Madem beni yok sayıyorsunuz, ben de sizi yok sayıyorum...(sayfa 18)
Aslında hepimizin alışık olduğu haberler. Ya çevremizde ya da haberlerde mutlaka görüyoruz.(Görmezden geliyoruz!) Biraz düşünüp üzülüyoruz ki sonrasında bizi vicdanımız rahatsız etmesin diye. Çok üzüldüm diyip anlatanlarımız var bir de, aslında acınacak halde olan bizleriz ama farkında bile değiliz.
Okuyunca herkes kızın babasına, kocasına, annesine, amcasına ona bunu yapan tüm insanlara saydırıyor fakat iş icraata gelince kimse el uzatan olmuyor. Herkes vicdanına sorsun çevrenizde böyle olaylar ile mutlaka karşılaşanınız vardır. Kaçına müdahale ettiniz? Kaçında empati yapmayı denediniz? O sizin anneniz, kardeşiniz olabilir!!! Birisine yardım etmek, insanların bu durumu anlaması için bile olsa bu cümleyi kurmak ne kadar kötü. Oysa sadece insan olduğumuz için yardım eli uzatılması gerekmez mi? Hiç bir hayvanın dişisine zulüm yaptığını görmedik ama her seferinde bu tarz olaylarda insanları hayvan olmak ile yaftaladık. Hayvanlar dile gelse asla olmak istemeyecekleri tek şey belki de insan olmak...
Yazar yer yer argo kelimeler kullanmış.
