Osman

Yandı Çukurağğ... Yandı...
“Gözleri donuverdi. Baktım ses soluk yok. Çocuk kucağında. Baktım ses soluk yok. Güneş tepeme işlemiş. Bir hoş oldum. Gerisini bilmiyorum. Kendime geldim ki ne göreyim, tozun toprağın içine belenmişim. Her yanım sızlıyor. Atı, arabayı koydunsa bul. Seğirttim şimdi. Sarı sıcağın altında… Beygirler, dedim, ya götürüp bir dereden yuvarladılarsa? Dirisi gün görmedi… Ölüsü, dedim, ölüsü olmasın irezil.”
Edebiyat
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İdamlık...
Ruhumun kesiklerinde bütün acım Oluk oluk kan sızıyor, düşüncelerden Yaşamak bir yağlı urgan boynumda Bitmiyor nefesim Bitmiyor debelenişim Bu sabahta ölmedim Yaşayamadığım hayatta . Beni astıkları yerdeyim... Karagün...
Şiir
Kara gökyüzüm...
Hangi çiçeğimize dolu yağdırmadı ki , bu kara bulutlar...
1000Kitap
İnsana dair...
Kusurluyken dilenen özür sizi küçültmek yerine yüceltir. Gönül kırmak kolay gönül almak zordur .
1000Kitap