İhsan Hoca
@Katre05
Yüksek Lisans
Denizli
Denizli, 30 Nisan
20 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Ceketi görünce şaşırdım yani. Önce Selim'indir sandım. Ama yok, ona olacak bir şey değil. Onun değildir yani. Bir de öyle atılmış gibi konmamış çöpe. Güzelce katlanmış, yeni yıkanmış belli; deterjan kokuyor, bir poşetin içine konmuş ve çöp kutusunun içine bırakılmış.
Bir insan çöpe attığı bir şeyi böyle atıyorsa kalbi çok kırılmış demektir. Kalbini alıp da çöpe atamadığından onu kıran her kimse onu hatırlatanı çöpe atar. Ama yine de kıyamaz; yıkar, katlar, poşetler ve öyle bırakır çöpe. Ve muhtemelen ağlar, çok ağlar.
Almadım o ceketi, alamadım. Ama bırakamadım da belediye çöpçülerinin insafına. Onlar alsa götürüp ya gömecek ya yakacaklar. Yaktıkları da bir ceket değil birinin anısı, hatırası hatta acısı olacak. Kıyamadım işte. Olduğu gibi yeniden katladım. Güzelce koydum poşetin içine.
"Biliyor musun Celal Dayı, benim kimsem yok. Söylemesi zor, ağır biliyorum ama insan zamanla alışıyor. Hem neye alışmıyor ki? Ben de alıştım yani.
Zamanında çöpte bulduğum bir kitapta şöyle bir hikaye okumuştum.
Bilge bir adamın yanına bir gün bir genç gelmiş, ağlıyor.
"Efendim," demiş, "derdim çok büyük ve artık dayanamıyorum. Ne olur bana bir çare..."
İyice dinlemiş genci adam. "Eyvallah." demiş, o kadar. Başka bir şey yok. Sonra "Sen yarın yine gel." diyerek göndermiş onu.
Ertesi gün yine gelmiş genç yine benzer şeyler söylemiş, bilge yine aynı cevabı vermiş. "Yarın gel." demiş. Sonra yine aynı şey olmuş ve bir sonraki gün yine... Günlerce sürmüş bu. En sonunda genç dayanamamış.
"Efendim," demiş, "günlerdir gelip gidiyorum. Ne bir çare
söylüyor ne bir nasihat ediyorsunuz. Ne olacak böyle? Her seferinde tekrar gelmemi söylüyorsunuz. Geliyorun gidiyorum ama ne olacak? Geçecek mi bu dert?"
"Geçmeyecek" demiş bilge.
"Nasıl yani? Ya ne olacak?" demiş dertli genç.
"Geçmeyecek ama alışacaksın..." demiş bilge.