Kayhan
@Kayhan1
İnsan ömrü, unutmanın şerbetine yiyecek kadar muhtaç
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Fakat bizim acılarımız nedense hapsedilmeye mahkumdur. Onlar, dinlenilmesi sadece tesadüfe bağlı bir kaç türküde yaşıyor
Hiçbir yerde memleketin Birinci Cihan Harbi’nde geçirdiği tecrübenin acılığı burada olduğu kadar vuzuhla görülemezdi. Bu eski ressamların tasvir etmekten hoşlandıkları ölümün zaferi idi. Ölüm her yana dolu dizgin saldırmış, seçmeden avlamıştı. Bununla beraber nüfusu altmış binden sekiz bine inen Erzurum, Milli Mücadeleye ön ayak olmuş, Ermenistan zaferini idrak etmiş, yavaş yavaş sağ kalan hemşerilerini toplamaya başlamıştı.
Ölümün zaferinin yanı başında imkansız kışın kasıp kavurduğu bir bahçede, buzların kilidi çözülür çözülmez başlayan o acayip baharlar gibi yavaş yavaş hayatın türküsü yükseliyordu.
...Hulasa fırtınanın dağıttığı Kartal yuvası tekrar kuruluyordu.
...Bu herşeye rağmen hüküm süren hayatın zaferi idi
Kimbilir belki de.... yıldızlar saatlerini kuruyor, Kervankıran’la Çobanyıldızı’nı, Büyük Ayı’yı, Küçük Ayı’yı, Ağlayan Kadınları, diğer bütün öteki yıldızları birbirine ayarlıyor, güneşin doğacağı dakikayı, ayın sihirli sandalla geçeceği suları tayin ediyor, doğan çocukları gök defterine parlak bir noktayla işaret ediyor, ölenlerin adını bir başka yıldızın gözlerini yavaşça yumarak siliyor, hulasa kainat ve kader dediğimiz büyük gidiş gelişi oradan tek başına ve kendi kendine idare ediyordu