Züleyha

Züleyha
@Kayraz
Kelimeler böyledir işte, fazla gizlerler kendilerini, birbirinin peşine takılırar, nereye gittiklerini bilmez görünürler ve ansızın, iksinin, üçünün,veyahut dördünün birden, kolayca ortaya çıkmasıyla, bir kişi zamiri, bir zarf, bir fiil, bir sıfatla, karşı konulamayan bir heyecan tenimize ve gözlerimize yükselir, duygularımızın sükûneti bozulur, bazen de sinirlerimiz dayanamaz buna, çok tahammül etmişlerdir, sanki bir zırh kuşanmış gibi her şeye katlanmışlardır,
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Bu benim düşüm değil, diyorlardı, ama düş onlara cevap veriyordu, Sen henüz hangi düşün senin düşün olduğunu bilmiyorsun ki,
Hepimizin içinde adını koyamadığımız bir şey var, işte biz oyuz.
şimdi iyinin de kötünün de karşısında hepimiz eşitiz, bana neyin iyi neyin kötü olduğunu sormayın, bu kavramların ne anlama geldiğini, körlük bizim için istisnayken her yaptığımız işte biliyorduk,
ama hiçbirimiz, ne kandiller, ne köpekler, ne de insanlar, dünyaya nasıl bir amaçla geldiğimizi başlangıçta bilemeyiz.