Züleyha
@Kayraz
Fiziksel görüntünün herkesçe bilinmesinin bir insanı bilinçsizce kışkırtıp, Franz Werfel'in deyimiyle "aynadaki insan" olarak kendi Ben'ini yaşamaya ve her davranışta belli bir üslup sergilemeye sevk ettiğinden eminim. Dış görüntüdeki her türlü değişiklikle içyapının sıcaklığı, rahatlığı ve doğallığı genelde kaybolur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gençliğimin ilk yıllarından beri içimdeki hiçbir şey, özgür ve bağımsız kalma isteğimden daha güçlü olmadı. Bütün insanlarda kişisel özgürlüğü engelleyen ve bozan başlıca şeyin fotografik tanınırlık olduğunu hissediyorum.
Kitaplarımdaki sürükleyici tempoyu bazıları övüyorsa, bu özellik kesinlikle doğal bir sıcaklıktan ya da içsel bir heyecandan değil, tersine yalnızca ve yalnızca bütün gereksiz araların ve gereksiz seslerin sistemli bir şekilde devre dışı bırakılmasındandır. Eğer ben bunu sanatın herhangi bir biçimi sayıyorsam, o zaman adı da vazgeçebilme sanatı olmalıdır. Bin sayfalık bir kitaptan sekiz yüz sayfa çöp sepetine atılıyor ve yalnızca iki yüz sayfa süzgeçten geçirilmiş metin olarak kalıyorsa, buna üzüldüğümü söyleyemem.
herkesin herkesi aldattığına dair gizli bir duyguya kapılıyordu.
Hayır, savaş bitmemişti. Bizler bittiğini sanıyorduk. Saflığımızdan kendimizi kandırıyor ve kişisel beklentilerimizi dünyanın beklentisiyle karıştırıyorduk.