Kays Mahfi
@KaysMahfi
Ukdem ve Miranda'ya Mektuplar kitaplarının yazarı.
İdrakİnsan
Kovboy filmleri ile büyüyüp, Rambo'nun serisini, Er Raynı Kurtarmak'ı ve bilimum Viyetnam, Irak, Afganistan filmi izleyip, eleştirmek şöyle dursun, hayranlık duyan birçok insanın; sırf siyasi nefret yüzünden belkide Türk Televizyon tarihinde ilk kez gurur ile izlenebilecek kalite ve duyguda olan bazı tarihi dizileri izlemeden, körü körüne eleştirmesi bence çok acıklı bir asimilasyon örneği.
Yıllarca bize dayatılmış tarih bilgileri ile vatan, millet, soy ve secere bilincimiz; içi boşatılmış bir hazine sandığına dönüştü.
Millet milliyetçiliği başka, vatan,bayrak, namus ve iman bilinci başka şeylerdir. Aslını inkar eden neslince hor görülür. Çünkü tarih tekerrürden ibarettir.
Din başka kin başka derdi rahmetli dedem. Sevdiğimiz parti, tuttuğumuz takım, yaşadığımız ibadet ve inandığımız din ne olursa olsun, vatan sevgimiz ve idrakımız tam olsun...
Kays Mahfi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Adam ve Kadınİlişkiler
Belki de;
Aynı şiire uğramalıyız senle.
Başka türlüsü olanaksız dedi adam...
Sustu kadın bir müddet,
O da imkansız dedi, başını eğerek...
Bir bayram yerine,
Bir kasvet bulutu çöker gibi,
Düştü kalem adamın elinden...
Savruldu kağıt esen rüzgarla...
O zaman kıralım kalemini,
Vuslata dair tüm şiirlerin dedi
Ve kalktı...
Kağıt öksüz, kalem hükümsüz,
Çay yarım,
Küllükte duran sigara yarım,
Ve ağlamaklı oturan kadın yarım...
Kays Mahfi
Şehrin son ışıkları da söndü.
Kaç zamandır şehrin gürültüsü de yok.
Kalabalık dersen;
Zaten kimse kalmadı bu trende.
Bir ben kaldım,
Bir sessiz ve derin gece,
Bir de; içimi kavuran o tek hece…
Eskiden kalma birkaç yürek ağrısı
Ve yavru bir kedinin umutsuz çağrısı
Bir de şairin dediği gibi;
Serseri kaldırımlar diyeceğim ama
Çıkmaya mecalim yok;
Böyle bir başımayken…
Her kaldırım senle dolu
Her taşında, her karışında senli anılar var zaten.
Aslına bakarsan bu evde senle dolu;
Hiç gelmedin ama ev sana alışık…
Bu oda, bu duvarlar, gıcırdayan kapılar,
Yarı açık, kapanmayan pencereler,
Duvardaki boydan boya çatlaklar,
Hatta şu uyuyan insanlar bile sana alışık…
Her ne kadar gözlerimden okunacaksın diye
Bakışlarımı sakınsam da;
Herkes farkındaydı;
İçimde kendilerine yabancı bir varlığın büyüdüğünün…
Çok konuşuldun, çok düşünüldün,
Düşlendin bu köhne evde.
