“ Ama sonunda kaybeden siz olmuşsunuz.”
“ Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?”
“Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.”
“ İyi ya boş değildi kucağım.”
“Ama yandınız, kül oldunuz.”
“ Ama vardım, kül bunun kanıtı.”
Ekmel bey garip bir şey söyledi bugün. “ Ayrılmak bir solucanın ikiye bölünmesi gibidir,” dedi.” Bölündükten sonra tanımaz birbirini parçalar.”
“ Bence gidenin, kalanın kucağında bir kucak kor bırakmasıdır,”
dedim.
Suzan hanım on bire doğru geldi.Üstünde bir güzellik vardı.
Gerçekten güzelleşiyorsa iyi.
Ben güzelliğini görmeye başladıysam o da iyi.
Güzelliği yakıştırmaya başladıysam, bu yazının zaferidir, o belki daha iyi.