seni sevdim
gök girip kızıl çıkan bir kılıç gibi
başlarda mahçup
sona doğru şiddetli
“beni sana doğurdu anam”
başka her şeyi unut
bunu unutma
beni unutma!
Bir kitapçının tenha köşesinde oturdular, ellerinde, kollarında birikmiş anılarla.
Kadın,gözlerinin taaa içine bakarak : iyi değilsin dedi,her zamanki gibi değilsin.
Şair olağan bir cevap verdi: yoo iyiyim.
Düşündü sonra şair; bu kadar meçhulün içinde iyi olabilir mi insan,ya da insan hangi halde iyi olabilir,iyi olmak mümkün mü?
Sonra konuştu şair usulca: tükeniyorum!
Usul usul! çorak toprağa düşen yağmur damlaları gibi tükeniyorum,bu bilinmezler labirenti içerisinde.
Tükeniyorum! ve çevremdeki herkesi her şeyi kendi benliğimle beraber tüketiyorum.
Kim bilir belki de ölmenin zamanı gelmiştir.Belki de çözüm ölümdür ya da tek çare...