Musab
@Kemda2
Herkes oturabilir. İhtiyar bir kadın oturabilir. Bir korkak oturabilir... Ayağa kalkmak için erkek olmak gerekir.
Madeline ona romantik olarak yakınlaşan her erkeğe öfkelenmeye başlamıştır. Bu öfkenin nedeninin onun çarpıtılmış düşüncelerinin sonucu olduğunu görmektedir ama yine de hisseder. Madeline öfkesini, öfkenin gerçek nesnesine yöneltmelidir. Bu nesne de onun üvey babasıdır. Madeline öfkesinin varlığını önce kabul edip, sonra da ifade etmelidir.
Reklam
Carlton farkında olmasa da, aslında o da öfkeli. Bu kadar uzun zamandır ihtiyaçlarını yok saymış olmaktan dolayı içten içe kendine kızıyor. Bu, onun çok küçük yaşlarda öğrendiği bir şey. Babası tam bir diktatör; diğerlerini kontrol edip hükümler vererek var oluyor. Her şey onun istediği gibi olmalı. Çocukken Carlton aynı fikirde olmayıp onunla tartıştığında babası onu tokatlıyor ve küçük görüyor. Anne tamamen pasif bir rolde. Çoğunlukla depresif; Carlton ona iyi hissettirmek için bakım verirken buluyor kendini. İhtiyaçlarının karşılanması için gidebileceği hiçbir yer yok.
Patrick'in çocukluğu kayıp ve belirsizliklerle doluydu. Babası, Patrick daha iki yaşındayken ailesini terk etmişti. O ve iki kardeşi, sarhoş olduğunda kendilerini ihmal eden alkolik bir anne ile büyümüşlerdi. Yabancı olmadığı bu duyguları, Francine ile evlenip onun sadakatsizliğine göz yumarak yeniden yaratmayı başarmıştı.
Şema terimi, bilişsel psikolojiden gelir. Şemalar, yaşamın erken yıllarında öğrendiğimiz kendimiz ve dünya hakkındaki katı inançlarımızdır. Kendilik anlayışımızın merkezinde yer alırlar. Şemaya olan inancımızdan vazgeçmek, kim olduğumuzu ve dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilmenin verdiği güvenden de vazgeçmek demektir. Bu nedenle canımızı acıtsa bile ona yapışırız. Bu erken inançlar bize bir öngörü ve kontrol hissi sağlarlar; rahat ve tanıdıktırlar. Garip bir şekilde kendimizi evimizde hissettirirler. Bu yüzden bilişsel psikologlar şemaların değiştirilmesinin zor olduğuna inanırlar.
Bu çok çarpıcı bir durumdur. Niçin bunu yapıyoruz? Niçin çektiği miz acıyı uzatmaya devam ediyoruz? Niçin daha iyi hayatlar kurup bu kalıpları kırmıyoruz? Neredeyse herkes çocukluklarından gelen bu olumsuz kalıpları kendini yıkıcı biçimde tekrar eder. Bu, terapistlerin neredeyse her seansta ikna oldukları garip bir gerçektir. Her nasılsa, yetişkin yaşantımızda, çocukluğumuzda bu kadar yıkıcı olanlara benzer durumlar yaratmaya devam ederiz. Şema, bütün bu kalıpları yeniden yaratma yöntemlerimizin tümüdür.
Reklam