Mutluyken , hüznü içinden atamıyor
Gülerken, gözyaşı akıtıyor
Susarken , çığlık çığlığa bağırıyor
Ölümü beklerken doğuma tutunuyoruz.
Anlamaya başlarken tüm sözcüklere yabancılaşıyoruz.
Emin oldum sanırken yanılıyor
Koşarken olduğu yere mıhlanıyor
Tamamlanırken eksiliyor
Unuttum derken yeniden hatırlıyoruz.
Nefes alırken boğuluyor
Dokunurken hissizleşiyoruz.
Hayatta her duygunun aksiyle varolduğunun inkarı münkün mü? Biri olmadan diğeri hep eksik değil midir? Yan yana tam, yan yana tamam değil midir?..
~diğergam~
'Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.'