Selami Arı
@Kenparker
Okumayı öğrendiği günden beri okuyan, arada bir de kitap yazmış profesyonel ögretmen amatör tiyatrocu...
22 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Murat Uyurkulak "Bazuka"nın da arasında olduğu ilk üç kitabıyla gönlümde, "yaşayan en iyi Türk edebiyatı yazarlarından biri" köşesine yerleşmiş bir yazar. Ne var ki bu üç kitapta kendi koyduğu çıtanın, sonraki kitaplarında ( Merhume, Delibo...) çok altında kaldığını düşünüyorum.
Ama yine de benim için bu kitaptaki "Kırmızı" isimli öyküsüyle bundan sonra başka hiçbir şey yazmasa bile baştacıdır. İyi edebiyat okurunu rahatsız etmeli, tabiri caizse tam karşıdan suratının ortasına yumruk atmalıdır. Uyurkulak o yazarlardan biri ve "Kırmızı" okuduğum ilk günden beri yakamı bırakmayan bir öykü. Her kitabını en az "Kırmızı" kadar, mümkünse ondan daha iyi bir şey yazmış olmasını umarak hemen okuyorum.
Ressamın İsyanı
Gündüz Vassaf "benim yazarım" diyebileceğim yazarlardan biri. "Cehenneme Övgü"yle başlayan Vassaf okurluğum yazdığı neredeyse her şeyi okuyarak sürüyor. Bu kitap ise hakkında ne düşünmem gerektiğini bilemediğim bir kitap oldu ne yazık ki. Kendinden olanlar da dahil olmak üzere onlarca, yüzlerce alıntıyı, bir o kadar ilginç bilgiyi, özellikle semavi dinler ve sanat ilişkisine dair bir sürü tartışmayı üzerimize boca ediyor. Kısa kısa bölümleri elde kalem altlarını çizerek, okurken bir durup Google'dan aramalar yaparak, bahsedilen resimleri telefon ekranında büyütüp inceleyerek okunacak ve bir sürü şey öğrenilecek bir kitap.
Ama tüm bunların toplamı, güzel ve tavsiye edilesi bir kitap oluşturmuyor ne yazık ki. Çünkü kitap en temeldeki iddiasının altını dolduramıyor. İddia ve kapağın üzerinde yazan şey bunun roman olduğu. Ama "Ressamın İsyanı" bir roman değil bence. Gündüz Vassaf'ın daha önce gazetelerde yazdığı yazılarının benzerlerinin dayanıksız bir çatının altında bir araya getirilme çabası.
Ezcümle; bir Vassaf kitabı daha okumuş olmaktan memnunum. Ama 667 sayfalık okumanın sonunda kendimi aldatılmış hissetmiyor da değilim
Barış Bıçakçı aynı coğrafyada ve çağda yaşamaktan mutluluk duyduğum bir yazar. Kelimeleri damıtarak yazdığı hacmi küçük ama etkisi uzun süren kitaplarını seviyorum. Benim için bir numaralı kitabı hala " Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra" Ama bu kitabı da benimle birlikte yaşayacak bu kafa ve kalp bende olduğu müddetçe unutmayacağım
Yine kısa cümleler, yine gündelik hayata dair nefis ayrıntılar, düz yazı kılığına girmiş şiir. Ve çok güzel bir konu. Filmlerden, kitaplardan değil doğrudan insanlardan öğrendiği şeyleri topladığı defteri ehil bir yazara vererek ansiklopedileştirmek isteyen bir adam. Kendine, ilişkisine, ailesine ve dünyaya dair sorularının yükü altında bunalmış bir kadın. Bir iyileşme bir dünyadaki yerimizi anlama, anlamlandırma hikâyesi. Üstelik Ankara'da geçiyor.
Puan vermedi
Beni okuduğumda en çok terettüde düşüren kitaplardan biri belki de birincisi. Bir yandan çok sevdim, uzun ve mükemmel bir şiir okuyormuş gibiydim. Diğer yandan çok utandım. Sanki birini çırılçıplak görmüşüm de kafamı öbür yana çeviremeden kalmışım gibi. Benim için sorular şunlar; Edebiyata mal olmuş biri yazdığı herşeyin bir gün kitap olarak kamuoyunun önüne çıkacağını bilerek mi yaşamak, yazmak zorundadır? Yazarın da mahremiyet hakkı var mıdır? Ahmet Arif bu mektupların yayınlanmasını ister miydi? Mektuplar Ahmet Arif'in midir yoksa kendine gönderilen Leyla Erbil'in mi? Leyla Erbil'in ise elbette ne yapacağına karar vermek en doğal hakkıdır, ister yayınlanmasına izin verir, ister kendine saklar. Yine de bu kitap yayına hazırlandığı sırada çoktan aramızdan ayrılmış olan , mektupların yazarının anısını bu kitap yaralamış mıdır? Asla bilemeyeceğiz.
Velhasıl derler ki "iyi kitaplar cevap vermez, soru sorar" Ancak bu kadar soru bana fazla ve son kertede benim bu kitap için yorumum: Hiç okumamış olmayı tercih ederdim.
Kitap güzel hem de çok güzel. Ama açıkçası konuşmak istediğim bu değil. Bu kadar önemli ve değerli bir kitabın bu kadar ciddiyetsiz bir yayınevinin elinde heder olması büyük sıkıntı. Okuduğum baskının mübalağasız söylüyorum neredeyse her sayfasında en az bir yazım yanlışı var. Bu tüm okuma keyfinin tadını kaçırıyor, kitabın ruhuna dalmayı güçleştiriyor.
Tüm bunlar yetmezmiş gibi yayınevi geçen günlerde kitabın yeni baskısını piyasaya sürdü. Üstelik kapakta "Gözden geçirilmiş yeni baskı" ibaresiyle. Bir okur olarak ne beklersiniz? Herhalde yazım yanlışlarının düzeltildiğini falan. Oysa karşımızda çok daha büyük bir problem var. Bu yeni baskıda yazı fontu büyütülmüş ve -asıl bomba geliyor- 726 olan sayfa sayısı 603'e düşürülmüş. Ortada büyük bir beceri var yani. Yazıyı büyüterek sayfa sayısını azaltmak??? Üstelik ne kapakta ne içerde "kısaltılmış" veya en azından "sadeleştirilmiş" gibi bir ifade kullanmadan. Bu durumda iki ihtimal var: 1- Önceki baskılarda yazarın aslında yazmadığı bölümleri çevirmen kitaba kendi kafasından eklemişti. Bu baskıda orijinal haline dönüldü 2- Ya da bu baskıda çevirmenler yazarın "gereksiz yere yazdığı" bölümleri kitaptan çıkararak "kitabı kurtardılar"
Nereden baksan rezillik
