Ziyan bı akşamın
Hicran sabahı gibi ,sürekli içimde dönen adın
Öyle özel ki
İnsan adını görünce onu görmüş gibi oluyor bı müddet sonra
Ve anlamsız kalıyor bütün isimler.
Ellerim ceplerim de çok geçtim kapınızın önünden
senden habersiz
Ve sen çok ca ağladın silen olmadan
Dusunuyorumda
kaç kez aynı yolları yürüdük seninle
Yada kaç defa geçtik birbirimizin yanından
Ne tuhaf değil mi
Aynı şehrin kaldirimlarini boş boş gezersin
Sonra
Bişey olur
Kutsallaşir tüm şehir anlam kazanır
Ve dolaşırken aslında
Sanki yüreğindeki hatıra defterinin
Sayfalarını karıştırirsin tek tek
Seninle yürüdüğümüz, oturduğumuz,
Nefes aldığımız her yere çiçek birakiyorum şimdi
Çünkü
Ziyan bı akşamın
Hicran sabahindayım
Ve icimde sana uyanmisligin
O sevimli mahmurlugu
Adinin hakkını vermek lazım
Özledim yüreğim...