Kadere bıraktım diyorum,
göğsüm daralıyor.
Adın geçmiyor belki
ama bir ihtimalin gölgesi
soluğumu yarıda bırakıyor.
Uykuya sığınıyorum,
gece seninle çoğalıyor.
Yüzün yok,
sesin yok,
ama eksikliğin var.
Bir insanı değil de
bir ihtimali seviyorum sanki.
Nasıl biridir o?
Sözleri yumuşak mı iner kalbe,
yoksa suskunluğu mu konuşur?
Kendini geri çekip
başkasına yer açar mı dünyasında?
Bir fincanın buğusunda
şekersiz bir sabah mıdır,
yoksa tatlı bir akşamın huzuru mu?
Kalabalığın sıradanlığına mı karışır,
yoksa herkes sustuğunda
fark edilen o tek ses midir?