ah Mehlika ah Mehlika
bu bir yorgunluk değil aslında,
adı konulamayan bir ağırlık,
akşamları omuzlara çöken
ve kimse yokken bile
birine anlatma ihtiyacı doğuran cinsten
kalbim senden dolayı yorulmuyor Mehlika,
yanlış anlaşılmasın,
insan sevdiğinden yorulmaz
insan çaresizliğinden yorulur
ne yapacağını bilmemekten,
hangi cümleyi kursa eksik kalacağından,
susmanın mı yoksa konuşmanın mı daha çok can yakacağını kestirememekten
benim yorgunluğum tam da buradan
konuşamamak
bir ihtimali bile denememiş olmak
kavuşamamaktan değil,
kavuşmanın hayalini bile yarım bırakmak zorunda kalmaktan
sahi biz hiç konuştuk mu Mehlika
konuşmadık
ama insan bazen birini
Selamlar, birkaç şiirimi burada paylaştım. Hepsi aynı kişiye yazıldı ve yaşadıklarımı yansıtıyor. Yazımımı geliştirmek ve kendimi ilerletmek için yorumlarınızı çok merak ediyorum. Bu arada yaklaşık 4-5 aydır yazıyorum.
Kadere bıraktım diyorum,
göğsüm daralıyor.
Adın geçmiyor belki
ama bir ihtimalin gölgesi
soluğumu yarıda bırakıyor.
Uykuya sığınıyorum,
gece seninle çoğalıyor.
Yüzün yok,
sesin yok,
ama eksikliğin var.
Bir insanı değil de
bir ihtimali seviyorum sanki.
Nasıl biridir o?
Sözleri yumuşak mı iner kalbe,
yoksa suskunluğu mu konuşur?
Kendini geri çekip
başkasına yer açar mı dünyasında?
Bir fincanın buğusunda
şekersiz bir sabah mıdır,
Ne büyük bir sevdadır bu,
Allah için seni sevmek,
Ne büyük bir sevdadır bu,
Günahsız seni sevmek,
Ne büyük bir sevdadır bu,
Adını avuç içlerime gizlemek,
Ne büyük bir sevdadır bu,
Seni fanide değil, bakide istemek.
Sen benden bir habersin,
Ben senin yolunda yolcu,
Sen benden bir habersin,
Ben senin gözlerinde tutsak, mütenebbih bir yolcu.
Sen benden bir habersin,
Ben senden zamandan uzak,
Ne dünüm var ne yarınım,
Sen benden bir habersin,
Ben sana vardım.