Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin. 
Bir toplumda insanın “insan oluşu” en yüce değer olarak kabul edilince, orada sadece insanî özellikler onur ve şeref gerekçesi sayılınca bu toplum, medenî toplum olur.