Friedrich Nietzsche'nin çok sevdiğim bir sözü var; "Uzun süre uçuruma bakarsan uçurum da sana bakar." İnsan kendi içindeki karanlıkla, hüzünle çok fazla meşgul olduğu zaman,beklediğinin tam tersine, hissettiği olumsuz duygular daha da artmaya başlar.
Bir işte haksızlığa uğradın, sevdiğin bir dostunun ihanetine maruz kaldın. "Bunu bana nasıl yapar!" noktasından çıkıp, "Böyle insanlar dünyada fazlasıyla var, benim şansıma bu sefer bana denk geldi," noktasına ulaşmak insana iyi gelir. Kendini acı dolu bir olayın kurbanı gibi değil de dünyada benzer şeyleri yaşayan milyonlarca insandan biri gibi görmek tam olarak bahsettiğim şey... Sayılar ve istatistikler her zaman rahatlatır çünkü ve yaşadığımız her şeyi sıradanlaştırır.
Yaşanan birçok şey adil olmasa da, hak arayışımız devam etse de bir yerde yaşadıklarımızı kabullenmek çok önemlidir. Dünyanın en temelden adil olmadığını, bir sürü insanın başına hak etmediği şeyler geldiğini ve gelebileceğini kabullendiğimiz zaman içimizdeki savaş bir nebze olsun hafifliyor.