Ayşe Kevser Can
@KevserCan
37 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsanın gözleri görmeyince dinledikleri daha bir canlanıyor zihninde, işitmeyince ise gördüklerine bağlanma duygusu çoğalıyor kalbinde.. Sesleri yeniden duymaya başladığında; cümleler içine hayat dolduruyor, kelimelerin de canı vardır diyorsun, onların da içi acır ve onlar da korurmuş insanı, anlıyorsun..
Reklam
İnsanın en büyük düşmanı kendisidir. İnsan bazı şeyleri anlatmak istese de anlatamıyor. Kimse anlayamayacak sanıyor. Hatta belki de bazı şeyleri anlatmamak gerekiyor. Susmalı, söylememeli, kendine saklamalı, kendini saklamalı, saklanmalı... Anlaşılmamak korkusundan belki de bu, anlaşılamayacak olmaktan. Ne beter bir korku ve ne illet bir şey.. Ama şunu anladım ki insan anlattığı kadar değil, anlaşıldığı kadardı. Zira anlatmak seni anlayan biri olduğunda anlamlı oluyordu.
Toprak gibi olmak gerektir insana. Onun gibi cihana yayılmış, onun gibi mümbit, onun gibi kıymetli lâkin yine onun gibi ayaklar altında. Yeryüzünde tevazu ile yürümek gerekir. Vesiledir toprak, insan kendini tevazu toprağı altına gömerse Allah da onu büyütür, hakikatini ortaya çıkarır.
Vakti zamanında anneannem bana kaktüslerin yerinin değiştirilemeyeceğini söylemişti. Onlar yalnızca tek bir yerde olabilirdi. O yerin nasıl olduğu veya en güzel yer olup olmadığı çok da önemli değildi, o yerin onlara ait olmasıydı mühim olan..
Reklam