Yadlaşma.
Bir neçə ay öncə kəndə getmişdim, dəqiq xatırlamıram nə vaxt idi. Yaxın adamlardan biri mənə dedi ki, "universitetə girəndən heç bizə gəlib getmirsən, atan belə deyildi, sən tez dəyişdin". Açığı mənim də vaxtım yox idi, kəndə bir neçə günlük gedirəm, onda da istəyirəm özümə qapanım, şəhərin səs küyündən uzaqlaşıb səssizlikdə düşünüm, istirahət edim, amma istənilən halda vaxt edib gedə bilərdim 5-10 dəqiqəlik. Sadəcə içimdən gəlmirdi, sanki son vaxtlar əvvəlki tanışlara qarşı bir soyuqluq yaranıb məndə, öz-özümə utanıram bəzən ki niyə belə vəfasızlıq edirəm.
O vaxtdan bəri düşünürdüm ki, niyə belə bir hiss yaranıb məndə. Tək onlara qarşı yox, ümumiyyətlə, bir çoxlarına qarşı, hətta yaxın dostlarıma qarşı da belə bir hal yaranıb içimdə: bir araya gələndə söhbət etməyə mövzu tapmıram, sadəcə dialoqda çevrilirəm dinləyən tərəfə, cavab da verəndə hiss edirəm ki, səmimi deyil, öz özümə utanıram ki, niyə belə edirəm.
Yadlaşma insan üçün doğma olan şəxslərə və ya əşyalara, dəyərlərə münasibətin dəyişməsi, onlardan uzaqlaşmaqdır. Ümumilikdə, bu proses onu dərk edənlər üçün ağrılı prosesdir. Yadlaşma fərdə münasibətdə iki cür olur:
1. özün-özünə yadlaşırsan
Düşüncələrində dəyişiliklər olur, həqiqət bildiyin, inandığın dəyərlərdən imtina edirsən. Və yaxud da dəyərlərini satırsan. Birinci yadlaşmanı mən 9-cu, 10-cu sinifdə bir dəfə yaşadım, dini inancımdan imtina etməklə. O dövrdəki inamım psixoloji olduğundan hətta buna görə həkim yanına da getməli oldum, çox narahat idim. Nihilizm deyilən şeyi mən onda yaşadım.
İndi isə tamam başqa müstəvidə yadlaşmam davam edir, sadəcə prosesin içində olduğuma görə bu haqda danışa bilmirəm.
2. Cəmiyyətə yadlaşırsan(mübtədanı ona görə "sən" qoydum ki, dəyişən "sən" olur, cəmiyyət ləng dəyişir deyə bəzən hiss etmirsən, hər şey "səndən"
Sədparə könlümü necə bir yerə cəm edim,
Hər parəsindən ötrü min il cüstcu gərək(Raci)
“Miserrimum est arbitrio alterius vivere"
En büyük sefalet başkalarının iradesine bağlı yaşamaktır- 
Kemal Gözler "Yorumun İlkeleri")
Kemal Gözler "Yorumun İlkeleri")Zaman necə keçdi
Səni necə unutdum
Xatırlaya bilmirəm
Əziz olan xətrini
Şeirlərni, sətrini
Çiçək qoxan ətrini
Unutdum
Neçə aya bilmirəm
Nə gərəkdi arzular
Ümidsiz yetim olsun
Götür məndən sevdanı
Pişiyin, itin olsun
İstədim sənə qarşı
Bir az nifrətim olsun
Onu da duya bilmirəm
Nə gülməli ölümdü
Bu boyda məhəbbəti
Basdırmışam ürəkdə
Heç ağlaya bilmirəm
Yeddisidi, qırxıdı?
Bəlkə də ili çatıb
Hesablaya bilmirəm
Unutdum sənin kimi
Şeir yazandan yazana
Gəlib düşürsən yadıma
Camaat da elə bilir
Unutmamışam səni mən.
Nə verdiyin kitablar səni andırır
Nə çəkdiyin dağ məni yandırır
Sanki nə həyatımda olmusan
Nə də həyatım olmusan
Unutmaq olurmuş asan
Birgə gəzdiyimiz küçələr
Şeir yazdığımız gecələr
Yadıma düşmürdü deyə
Neçə gündü ki içirəm
Xatırlamazdım əslində
Telfonda rəsmin olmasa
Unutmaq olurmuş asan
Şeir yazandan yazana
Gəlib düşürsən yadıma
Özmə də şair deyirəm
Mövzu yoxdu deyə səndən
Yazmağım bir zəiflikdi
Amma məni də qınama
Adın şeirimə yaraşır
Qəzəlimdə rədiflikdi
Amma onu da unutmuşdum
Güclə, bəlayla bir təhər