Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh’un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız.
~Oğuz Atay~
"Doğru insan, merhamet ve sevgiyle büyüdüğü için kendini belli ediyor. Kestirip atmıyor, gönlünü hoş ediyor, vazgeçip başkasına gitmeyi değil onarmayı tercih ediyor, güzel bakıyor, sevip sahip çıkıyor evin oluyor. Mesafe olsa bile anlıyorsun. Zaten insan evini uzaktan bile tanır."
Sevdiği kişinin kalbin de konaklayınca insan hiç üşümüyor.
Yine gözlerine baktım- Ey büyük şair! O bakışlar da ne kadar ilahi biri olduğunu keşke görseydin, senin sık sık kötüye çıkan yüce adını bir daha başkasından duymak istemem!
Merak. Birine karşı, ansızın, bir merak duymaya başlarsınız, korkunç bir merak. Onu tanımak, onunla doğmak, dünyaya onunla yeniden gelmek tek amacınız haline gelir. Aşka en uzak cümle, senden nefret ediyorum değil, bilmek istemiyorumdur.