mel
@Kipkisacamel
bal arisi, tatli sey, sevgili
Şu anda okuduğu kitap
Eylül kitabı aslında çok merak ederek başladığım bir eserdi. Türk Edebiyatı'nın ilk psikolojik romanı oluyor olması da bu merakımda etkili olan faktörlerden biriydi. Yazarın okuduğum ilk eseri. Genel olarak dili ya da anlatımı bu şekilde mi bilmiyorum fakat kitabın arkasından kısaca konusunu okuduğumda oldukça ilgimi çekmişti ve ne yalan söyleyeyim beklentimi de oldukça yükseltmişti. Kitapla ilgili daha öncesinde herhangi bir inceleme ya da özete göz atmamıştım, dolayısıyla okurken de oldukça objektif bir şekilde okudum diyebilirim. Yazarın betimlemeleri, anlatımı aslında çok güzel. Fakat benim için okudukça uzayan bir eserdi. İlk psikolojik roman adı altında yorumlamayacağım kitabı. Okurken ne derece haz veriyor aslında bununla ilgileniyorum. Zira diğer türlü yorumlamak için ne teknik olarak ne de Türk Dili'nin tarihi hakkında çok bir bilgim yok. Çok da uzatmadan (ama galiba biraz uzattım) genel olarak kitabı okurken bana neler hissettirdiğinden bahsetmek istiyorum. Öncelikle dediğim gibi okudukça bitmeyen, bir türlü sonu gelmeyen bir eserdi. Necip'in Suat'a duyduğu aşkın içindeki perişanlık içimi baydı. Hatta hiç abartmıyorum ruhum sıkıştı. Kitabı tam bir ayda bitirmişim, her gün okumama rağmen. Gerisini siz düşünün. Geçtiği zaman sebebiyle insanı çok iyi hissettiriyordu başta. Konusu da ilgi çekici olunca bir hızdır başladım okumaya. Ama Necip'in sürekli ızdırap içinde olması, Süreyya'nın yanı başındaki karısına karşı (ki karısı bir dediğini iki etmez peşinde kul köle olmuşken) inanılmaz derece ilgisiz oluşu ve hep daha fazlasını istemesi... Bunlar beni kitabı okurken oldukça yoran şeylerdi. Saçımı başımı yolmak istedim hele son sayfalara doğru. Çok uzun lafın kısası, eğer o dönemin eserlerini okumaya, ilk psikolojik roman neymiş bir okuyayım merakınız varsa
Öncelikle kitaba başlamadan önce buradaki incelemelere bir baktım. Normalde çok yaptığım bir şey değildir ama kötü yorumları gördüğüm için oldukça merak ettim diğer okurlar ne düşünmüş diye. Burada gördüğüm incelemeler de gördüğüm yorumlardan çok da farklı değildi açıkçası. Fakat ben çoğu okurun aksine oldukça güzel işlendiğini düşünüyorum kitabın. Arka kapakta da görüleceği üzere kitabın türü masal, yani klasik Ahmet Ümit kitabından farklı bir şey okuyacağımız çok belli. Açıkçası beni kitap çok mutlu etti çünkü hem çocuklar için bir masal okumuş gibiydim, hem de ince mesajlar veren (çok da derinliği olmayan) yetişkinler için bir masal okumuş gibiydim. O sebeple okuyanların ne gibi bir beklentiyle kitabı okuduklarını anlayamadım. Ben aşağı yukarı böyle bir şey okuyacağımı tahmin etmiştim. Üstelik uzun bir süre sonra okuduğumuz dünya klasiklerinin veya güncel kitapların dışında böyle bir eser beni hem dinlendirdi, hem de keyiflendirdi. Ben çok severek okudum. Diğer okuyan herkese de keyifli okumalar dilerim <3
Alexandre Dumas (fils) Bu platformda tam bir senedir okuduklarımı, okuduğum kitaplarda da beni vuran cümleleri paylaşıyorum. Bu süreçte de 32 tane kitap okudum fakat hiçbiri beni böyle inceleme yazacak kadar etkilememişti. Dünya klasiklerinden ilk defa bir kitap sonunda beni ağlattı. Son bölümlerde tüylerimin diken diken olduğunu hatırlıyorum. Kitabı bitirir bitirmez paylaşmak istedim ki, okuduğum hiçbir cümlenin tesiri üzerimden uçup gitmesin. Kitaptan kısaca bahsedecek olursam toplum normlarına uymayan bir aşkı konu ediniyor aslında. Kitabı okurken aklımda sürekli Emir Can İğrek'in Beyaz Skandalım şarkısındaki şu sözler geçti;
Herkesten duyuyorum hakkında
Ne kadar ağır şeyler
Ama sen duyma
Birden çok yüreği öpen kalbin
Bana tükürürmüş
Ben yağmur sandım ya
Eğer bu şarkının hikayesini biliyorsanız, bu kitabı okurken siz de farklı bir şey hissetmeyeceksiniz. Kısacası kitabı çok beğendim. Oldukça da akıcı bir dili ve insanı alıp götüren betimlemeleri var. Bu yazıyı görüp de listelerine ekleyen ya da okumaya karar veren tüm okurlara keyifli okumalar :) 
Kamelyalı Kadın