Serra
@Kiramiraz
Okur, yazar, anlatır.
İnstagram / YouTube : Kiramiraz
13 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı okumadan önce isminin tam olarak ne anlama geldiğini kavrayamamıştım, ta ki bunca zaman birbirini bileyerek büyümüş iki “keskin” karakteri okuduğumuzu fark edene kadar.
İki kardeşin babalarının ardında bıraktığı sırla yüzleşmesini okuyoruz kitap boyu. İkisi de olaylara çok farklı boyutlardan, çok farklı gözlerle bakıyor. Her ne kadar aynı ailede, aynı ebeveynlerle büyümüş olsalar da farklı büyüdüler ve yetiştiler. Bu nedenle yası geçirme şekilleri de, bu sırla baş etme şekilleri de bir değil.
Melih, kardeşi Çiğdem’in aksine babasıyla çok da yakın bir ilişki kuramamış; hatta onun gözünde bir hayal kırıklığı olduğunu düşünen biri. Dolayısıyla, eline geçen bu sırla ne yapacağını bilemeyen, babasına herhangi kötü bir davranışı konduramayan Çiğdem’in aksine olayların detayını kardeşinden çok daha fazla merak ediyor.
Bu kitabı okuduktan sonra bir kez daha anladım ki; aynı ailede, aynı evde, aynı ebeveynlerle büyümüş olmak bile aynı aileye sahip olmak anlamına gelmiyor. 
İki Bıçağı Birbirine
İki Bıçağı Birbirine
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Geçmişe dönebilseydiniz neyi değiştirirdiniz?
Annesini kaybetmesinin üzerinden 7 sene geçmiş olmasına rağmen hala ilk günkü gibi yas tutan bir kadının hikayesini okuyoruz kitap boyunca.
O kadar fazla pişmanlıkla ve “keşke” ile boğuşuyor ki kendi hayatına yabancılaşmaya başlıyor karakterimiz. “Ya daha iyi bir evlat olsaydım, ya onu o gün yalnız bırakmasaydım, ya hastaneye daha erken gitmiş olsaydık…” gibi bir sürü düşünce dolanıyor kafasında.
Yine böyle düşündüğü günlerden birinde karşısına bir kitabevi çıkıyor ve biraz dolaştıkça anlıyor ki bu kitabevi normal bir kitabevi değil.
İçerisindeki kitapları karıştırmaya başladıkça buradaki her bir kitabın bizzat yaşadığı anılardan oluştuğunu fark ediyor. Başka bir travmasına, başka bir anısına açılan bir kapı adeta her kitap.
Hatta dilerse bu kitaplar aracılığıyla -kalan ömründen eksilmesi şartıyla- geçmişe bile dönebilir.
Peki geleceğini tehlikeye atmak pahasına geçmişe dönmek iyi bir karar mı? Bu, annesini kurtarabilmesi veya bir şeyleri değiştirmesi için ona tanınmış bir fırsat mı?
“Geride kalan” olmayı çok iyi işleyen bir kitap. Özellikle ana karakterin; zaman geçtikçe annesinin sadece bir “anne” olmadığını, daha bir sürü farklı sıfatla yaşadığını, onun da kendi kararları, istekleri, keşkeleri olan bir insan olduğunu fark etmesi beni çok etkiledi.
Bana “Gece Yarısı Kütüphanesi” kitabını hatırlatan, küçük ama önemli detayları incelikle işleyen, bir şekilde içinizi ısıtacak anlamlı bir kitap. 
Hatıra Kitabevi
Hatıra Kitabevi
Birçok açıdan oldukça yetersiz bulduğum bir kitap oldu ne yazık ki. Japon klasiklerinin genelinde hissediyorum aslında bunu ama bu kitapta çok daha fazla hissettim.
Hikayenin içine bir türlü giremedim ve sürekli oradan oraya savruluyormuş gibi hissettim okurken. Yavan bir anlatımdı, edebi açıdan pek doyurmadı.
Öyle ki, bazı yerleri -özellikle son hikayeyi- tarayarak okuduğumu itiraf etmeliyim. 
Japon Balığı Kargaşası
Japon Balığı Kargaşası
"Bu hikayeyi bitirdikten sonra ne yapmam gerek?" diyor kitaptaki karakter bir ara. Tam olarak böyle hissediyorum.
Bu kitabı okumaya başlamamın en büyük sebebi kitabın arkasında da bahsedilen "malum olay"dı.
Bundan daha fazlasını bulmayı beklemiyordum zira bir insanın başka bir insana bunu yapıyor olması fikri yeterince ilginç diye düşünüyordum ama evet, daha fazlasını buldum.
Kitabı iki karakterin ağzından okuyoruz: ölen ve kalan. Peki ama ölen niye ölüyor? Kalan neden böyle yapıyor? Buradaki "açlık" bizim anladığımız halinden çok daha fazlası, yaşadığımız birçok duygunun temsili bu hikayede. Sevmenin, özlemenin, kaybetmenin, nefret etmenin, yoksulluğun, çaresizliğin, kimsesizliğin karşılığı. Öyle ki, hikayedeki herkes bir şeylere aç. Belki şefkate, belki aşka, belki de ölüme.
Kitabı okuduktan sonra arkasında yazan şeyleri tekrar okudum ve bazı cümleler, özellikle de şu cümle çok daha büyük bir anlam kazandı kafamda: "Kadın, kapitalizmi kendi vahşi oyununda alt edecek ve ruh eşini, yeniden can bulabileceği tek yere -kendi bedenine- defnedecektir." Bunu okuduktan sonra karakterin sonlara doğru düşündüğü “Ben insan olmak istiyor muyum ki?” fikri çok daha büyük yer ediniyor içinizde.
Okurken bu kadar iğrendiğim bir kitabın bana uzunca bir süre duvarı izlettirmesini hiç beklemiyordum. Kitabı birkaç saat içerisinde bitirdim ve nasıl bittiğini anlamadım. Kelimeleri o kadar iyi kullanıyor ki, okurken sanki etrafınız sislenmiş de karanlıkta yürüyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz... 
Açlık
Açlık
Adelaide
Adelaide Özsaygının ne kadar gerekli ve önemli bir gerçek olduğunu bir kez daha anlamama sebep olan kitap.
Bu kitap hakkında söyleyeceğim her şeyi tek kelimeyle özetleyecek olsam “gerçek” derdim. Okuduğunuz şeylere bazen sinirleniyorsunuz, bazen anlam veremiyorsunuz, bazen “Yok artık !” diyorsunuz ama hiçbir zaman “ Bu kadarı da olmamıştır.” diyemiyorsunuz çünkü oluyor, biliyorsunuz.
Adelaide’nın yaşadığı toksik bir ilişkiyi okuyoruz kitap boyunca temelde. İlişki dinamikleri hakkında birkaç ipucu ediniyoruz kitabın başlarında ve çok şaşırtıcı bir şekilde her şey çok “normal” geliyor başlarda.
Ta ki bu ikili (Adelaide ve Rory ) ilişkileri hakkında yeni şeyler keşfedene ve birbirlerinin yeni versiyonlarıyla, farklı kişilikleriyle karşılaşmaya başlayana kadar. Gencecik bir kızın sürekli görmezden gelinişini, başkalarıyla karşılaştırılışını ve yok sayılışını okumaya başlıyoruz bu süreden sonra.
Bu kitapta beni belki de en çok etkileyen şey bu olmuştu. Baktığınızda karşısındaki kişi Adelaide’a hiçbir zaman “fiziksel” anlamda bir zarar vermiyor ama onu psikolojik olarak o kadar sistematik bir şekilde görmezden geliyor ve öylesine değersiz hissettiriyor ki ; zaten kendisine saygı duymak ve sevmekle sorunu olan Adelaide, yaşamla olan ilişkisini sorguluyor.
Okuması hem çok keyifli hem de zor bir kitaptı. Birçok zıtlığı içerisinde barındırıyordu, aynı hayatın kendisi gibi…
NOT : İçerisinde +18 öğeler ve tetikleyici sahneler barındırıyor.
Adelaide Özsaygının ne kadar gerekli ve önemli bir gerçek olduğunu bir kez daha anlamama sebep olan kitap.
Bu kitap hakkında söyleyeceğim her şeyi tek kelimeyle özetleyecek olsam “gerçek” derdim. Okuduğunuz şeylere bazen sinirleniyorsunuz, bazen anlam veremiyorsunuz, bazen “Yok artık !” diyorsunuz ama hiçbir zaman “ Bu kadarı da olmamıştır.” diyemiyorsunuz çünkü oluyor, biliyorsunuz.
Adelaide’nın yaşadığı toksik bir ilişkiyi okuyoruz kitap boyunca temelde. İlişki dinamikleri hakkında birkaç ipucu ediniyoruz kitabın başlarında ve çok şaşırtıcı bir şekilde her şey çok “normal” geliyor başlarda.
Ta ki bu ikili (Adelaide ve Rory ) ilişkileri hakkında yeni şeyler keşfedene ve birbirlerinin yeni versiyonlarıyla, farklı kişilikleriyle karşılaşmaya başlayana kadar. Gencecik bir kızın sürekli görmezden gelinişini, başkalarıyla karşılaştırılışını ve yok sayılışını okumaya başlıyoruz bu süreden sonra.
Bu kitapta beni belki de en çok etkileyen şey bu olmuştu. Baktığınızda karşısındaki kişi Adelaide’a hiçbir zaman “fiziksel” anlamda bir zarar vermiyor ama onu psikolojik olarak o kadar sistematik bir şekilde görmezden geliyor ve öylesine değersiz hissettiriyor ki ; zaten kendisine saygı duymak ve sevmekle sorunu olan Adelaide, yaşamla olan ilişkisini sorguluyor.
Okuması hem çok keyifli hem de zor bir kitaptı. Birçok zıtlığı içerisinde barındırıyordu, aynı hayatın kendisi gibi…
NOT : İçerisinde +18 öğeler ve tetikleyici sahneler barındırıyor.