BEN ÖLÜRÜM, YENİ KIRLANGIÇLAR UÇAR BENDEN SANA
boşluğumda yokluğuna sarıldım
yine de yokluğunda yüzümde açan kır çiçekleri
kendime güvenimi bir nefeste
her kavgada,
biraz daha kan kaybetmem bundan.
sana her gelişimde
benden biraz daha öte
her seferinde daha fazla,
ve gözlerindeki renksizlik, donukluk
gözyaşların...
her geçen gün daha yavaş nefes alıyorum biliyor musun?
ölüme yaklaşıyorum biraz daha
durma ölü çiçeklerle ört üzerimi
bir deniz kenarında
çiçek tozlarıyla üfür
sen gittikten sonra hiç konuşmadım, konuşamadım
belki sesim kısıktı, bilmiyorum.
sen yinede öldüğümde ağzımı açık tut
belki kırlangıçlar yuva yapar
belki bir gün yeni günlere doğan,
yavru kırlangıçlar uçar söyleyemediklerimi getirir sana