Kenan ÖZ
@Kitabecus
Resim yapmak, Kitap okumak,
Çevremi mutlu etmek ve mutlu olduğumu hissetmek.
Şu anda okuduğu kitap
Kuzeyde ayakta kalmak
Bu ilk hırsızlığı Buck'ın düşmanca Kuzey ortamında sağ
kalmaya uygun olduğunu göstermişti. Bu onun uyum sağlama
kabiliyetini, değişen koşullara kendisini ayarlayabilme
yetisini gösteriyordu, bunların yokluğu zaten hızlı ve korkunç
bir ölüm anlamına gelirdi. Bu hırsızlık aynı zamanda,
acımasız var olma mücadelesinde anlamsız bir engel olan
ahlak anlayışının çürüdüğünü veya parçalandığını da
gösteriyordu. Sevgi ve arkadaşlık kanunlarının geçtiği
Güney'de özel mülke ve kişisel duygulara saygı göstermek
iyiydi; ama sopa ve diş kanunlarının işlediği Kuzey'de böyle
şeyleri hesaba katan aptallık etmiş olur ve Buck'ın
gördüklerine bakılırsa, ayakta kalmayı başaramazdı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kar
Soğuk güverteye çıkar çıkmaz Buck'ın ayakları çamura çok
benzeyen beyaz, pelte gibi yumuşak bir şeyin içine gömüldü.
Bir homurtuyla geri sıçradı. Bu beyaz şeyden bir dolusu da
havadan iniyordu. Buck silkindi, ama o şeyler hâlâ üzerine
düşmeye devam ediyordu. Dikkatle kokladı, sonra birazını
dilinin ucuyla yaladı. Ateş gibi yakıyor ve bir anda
kayboluyordu. Buck'ın kafası karışmıştı. Tekrar denedi,
sonuç yine aynıydı.
Onu izleyenler kahkahalarla gülüyordu. Buck utandı, nedenini
bilmiyordu, çünkü hayatında ilk kez kar görmüştü.
BEN BİR İNSANDIM ABLA
bir tepenin başındaydık, araya araya aşağıdaki uçurumda olduğunu gördüm. Kendini atmıştı, yuvarlanarak aşağı indim, kayalar, dikenler her yanımı yırttı, sürüne sürüne yanına gittim, hâlâ yaşıyordu ama kolları bacakları kırıktı, kucağıma koyduğum başı da kandan sırılsıklam olmuştu. Gözlerini açtı, onu gördüğümden beri ilk kez konuştu. “Ben bir insandım abla” dedi, son sözleri de bu oldu zaten, başka bir şey demedi.
işid teröristleri pislikler
Bazıları gelip her yerimizi elledi, avuçladı; sonra isteyen istediği kızı alıp gitti. Sekiz yaşındaki kardeşimi de kucağımdan koparıp götürdü bir adam. Ayaklarına kapandım, yalvardım ama defol kâfir diyerek tekmeledi beni. Kız kardeşim abla diye bağırıyordu abla, abla. Bir şey yapamadım. Sonra bizleri de elleyip mıncıkladılar, aldılar; o gün hepimiz bir yerlere götürüldük, kimse kalmadı. Beni alan, kırk yaşlarında, bıyığı tıraşlı ama sakalı uzun iriyarı biriydi,elindeki silahı hiç bırakmıyordu. Beni bir eve götürdü. Evde dört kadın daha vardı, bir de kız çocuğu, herkes korku içindeydi. Adam beni bir kadına doğru itti, bu kâfiri iyice temizle dedi, onu Müslüman yapacağım. Sonra güldü.
Kadın hiç konuşmadı, hiçbir şey söylemedi, sadece beni yıkadı, keseledi, kaynar sular döktü. Sonra bana temiz bir entari verdi.
Adam gece yapacağını yaptı bana ama benim aklım orada değildi, sekiz yaşındaki Nergisimin de başına aynı şeylerin geldiğini düşündükçe kendi derdimi unutuyordum. Sonradan öğrendim, ona da aynısını yapmışlar, ağlıyor diye de dövmüşler!