“acaba ben mi geç kaldım?” “herkes ilerlerken ben neden yerimde sayıyorum?” “belki de bazı insanlar gerçekten büyük şeyler için yaratılmamıştır.”
insanın kendine söylediği bu cümleler çok masum görünür. ama aslında en ağır darbeler bunlardır. çünkü insan düşmanından gelen saldırıya karşı savunma geliştirir. ama kendi içinden gelen bir sese karşı savunma geliştirmez. ona inanır.
1…
2…
3…
4. Her zaman yapman gerekir. Bir şeye inanıyorsan, eyleme geçmen gerekir. Eylemden söz etmekle yetinmek, henüz yapılmamış tablolar üzerine böbürlenmek gibidir. En korkunç davranış.
5. Bir şeyi derinden hissediyorsan, duygunu göstermekten utanmamalısın.
Hayatı dolu dolu, keyfimce yaşamak istiyorum. Yeteneklerimi boşa harcamak istemiyorum. Güzelliği yaratmak istiyorum. Bu nedenle evlilik ve annelik beni ürkütüyor. Ev yaşamının, ev işlerinin, bebek dünyasının, çocuk dünyasının, yemek dünyasının, alışveriş dünyasının içinde yutulmak. İçimdeki bir çeşit tembelliğin bunları hoş karşılayacağını ve bir zamanlar ne emellerim olduğunu unutturacağını ve beni evcimen, anaç bir kadına dönüştüreceğini hissediyorum.