Şu koca dünyanın üzerinde nefes alan sekiz milyar insanı aynı anda sevecek kadar geniştir yüreğim. Ama gelin görün ki sekiz milyar insanın hepsini alıp götürseniz dünyadan, şu anki kadar yalnız hissedemem kendimi. Hep öyle değil midir?
Gelmeyen biri özlenir mi hiç? Belki de en cok onlar özlenir, ne bileyim? Bu hissi ancak yaşayanlar bilir. Onlar başka özlenir. Hiç gelmemiştir onlar... Hatırlanacak ne bir duygu ne de bir iz vardır onlardan ama yoklukları bir yanını yakar adamın.
Yürümek bir yere varmak değildir benim için. Bir yerden uzaklaşmaktır daha çok... Ama kendimden, ama acından, ama geçinemediğin her şeyden adım adım uzaklaşmaktır. Bu yüzden hiç bakınamam etrafıma. Kimseyle göz göze gelmem. Kimsenin yüzünde teselli aramam.
Bazen öyle giderler ki, sanki bir gün gelecekmiş gibi.Ama gelmezler. Zaten en acıtan sey de gitmeleri değil sanki bir gün geri gelecekmiş gibi gitmeleri olur