Pınar Saygın
@Kitap_kokularii
Kitap ; açlık oyunları , Labirent ve Lost 'un bir parçası gibiydi. Okuduğumda onları anımsattı bana. Kurguyu ve anlatımını beğendim. Sonunda yüreğim hopladı.
Kitabın konusu şu ki ; birden bire yüzünüze çarpan sıcak bir hava dalgasıyla bir adaya çekiliyorsunuz ve orada uyanıyorsunuz.
Bu adadan kurtulmak için 365 günün var.
Ya kurtulursun ya da ölürsün. Adanın gizemini çözmeye çalışırken bir yandan da oraya ayak uydurup hayata tutunmaya çalışıyor ve geri dönüş yolu olan kapılara koşuyorsunuz. Ama yakalamak öyle kolay değil.
Kitap öyle güzel ki, sizi içine çekiyor onlarla birlikte koşup zamanla yarışıyorsunuz.
Reklam
1941-1943 yılı, İkinci dünya savaşı sırasında, Almanların Rusyayı işgalini ve Leningrad şehrinin abluka altına alındığı dönemde, genç bir kız ve bir askerin aşk hikayesini anlatıyor.
Leningrad kuşatması, modern tarihin en uzun süreli ve en yıkıcı kent kuşatmalarından biridir ve ağır kayıplar verilmiştir.
Fin ve Alman kuvvetleri kenti kuşatarak dışarıyla olan bağlantısını kesmeyi amaçlamışlar. Böylece kentin dışında savaş sürerken, kente gıda ve her türlü ihtiyaç maddesinin girişini engellemişler.
Almanlar, tek bir aryan bile ölmeden, tek bir uçak düşmeden, kenti teslim almayı amaçlamışlar.
Hayatında hiç savaş görmeyen, henüz 17 yaşında ki Tatyana, başlangıçta savaşı ciddiye bile almıyor.
Halk acımasız kış ve açlıkla savaşıyor.
Kent'e belirli saatlerde bombalar yağıyor.
Açlıktan ölen insanları yol kenarlarına atıyorlar.
Cenazeleri kaldıracak kimse yok.
Devletin dağıttığı beyaz ekmek, daha sonraları kara ekmeğe dönüşüyor. Daha sonrasında ise kağıt ve talaş karıştırılmış ekmeklerle besleniyorlar.
Kimsenin hayatta kalacağına inanamayacağı, zayıf ve güçsüz Tatyana, Leningrad da hayatta kalıyor, aşkı ve ailesi için mücadele ediyor.
Gerçek bir tarihin, aşk hikayesiyle kurgulandığı bu kitabı çok sevdim.
Alexander ve Tatyana'nın birbirine olan bağlılığı, aşkın kendisini bile kıskandırırdı.
Tarih ve aşk romanı seven her okura tavsiyemdir.
Hayatı boyunca keşkeler biriktirmiş, keşkeler koleksiyoncusu bir kızın hikayesi.
Neredeyse bütün hayatları birlikte geçmiş, her an birlikte, herşeyi paylaşmışlar da bir tek hislerini paylaşamamışlar. İkisi de birbirinin hislerini görmezden, duymazdan, anlamazdan gelmiş.
İkisinin bu tutumu beni çok kızdırdı. Ve tabi sonra herşey için geç kaldılar. Gerçi kitapta beni kızdıran yalnızca onlar değildi. Gelini ve oğlunu ayıran babaanne, karısına inanmayan ondan kızını çalan, alkol ve uyuşturucu bağımlısı baba, kızını bile bile babasına veren, hakkını savunmayıp susan anne. Hepsi de beni deli ettiler.
Bu kitaptan ögrendiğim bir şey varsa o da şudur : Seven sevdigine sevdigini geç olmadan söylemeli. Utanmak sıkılmak niye ? Sevmenin nesi kötü ? Neyi yanlış? Siz siz olun, sevdiğinizi kaybetmeden ona sevdiğinizi söyleyin.
Keşke Koleksiyoncusu yazarın okuduğum ilk kitabı. Anlatımını çok beğendim. Kitap çok akıcı ve heyecan vericiydi. Yalnız sonunu ben anlamadım. Sanırım okuyucunun hayal gücüne bırakmış. Ama ben bir son okumak isterdim. Çünkü kitap bitince öylece kalakaldım.
