Çocukluğunu yaşayamadan anneliğin ne olduğunu dahi bilmeden küçük bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Adını Kader koydu. Kaderi annesine benzemesin diye. Umutluydu. "Bu günler bir gün bitecek,umut benim de kapımı çalacak,"diyordu.
Tüm hayallerini şiirlere anlattı. Bebekler ile oynaması gerekirken,kızını büyüttü. Acılar içinde kıvrandı,kızına belli etmeden kapı ardında döktü gözyaşlarını.
BEYHAN UYGUR
KÜÇÜK GELİN
Melek,adı gibiydi ama çok çaresizdi. Soğuk ve karanlıktı odalar sesini duyuramazdı. İçin için dökerdi acının kıvılcımlarını göz pınarlarından gecenin karanlığında.
Küçük gelinin hayalleri vardı. Okumak, öğretmen olmak ve kardelenler yetiştirmek istiyordu. Kadının değerinin olmadığı bir toplumda bunu yapmak imkânsızdı, olmadı izin vermediler okumasına.
Suya düşmüştü tüm hayalleri. Bir gecede tüm umutları ve hayalleri yerle bir,tuz buz oldu.
BEYHAN UYGUR
Toplum dışlasın,başıma ölüm gelecekse de devlet korumasın tamam ama nefes alayım bir gün olsa Hâkim Bey. Çok özledim nefes almayı... Ben yaralandığım yerden çiçekler açtırırım ruhumda."
BETÜL USTA