Kerimesi Fatımatü'z-Zehra'yı yanına çağırıp, kulağına bir şey söyledi, Fâ-tıma ağladı. Sonra yine başka bir şey söyledi, bu sefer Hazret-i Fâtıma güldü. Meğer önce Hazret-i Fâtıma'nın kulağına,
“Ben öleceğim” demiş o da yerinip ağlamış; sonra,
“Ehl-i Beytimden en evvel benim yanıma gelecek olan sensin” diye müjde vermiş, o da sevinip gülmüş.