Kültür Kasabası
@Kitapksabas1
Kitaplar en yakın dostlarım
5 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
"Bütün ruhumla iyi bir insan olmayı arzuluyordum."
Reklam
Tolstoy'un inanç sancısı
İtiraflarım Kitabı okurken şunu anladım, insan hayatının her döneminde inanmaya ihtiyaç duyuyor. İsyanı da bunun için imanı da bunun için. Küçükken ona öğretilen öğretileri bırakıp başka bir yol seçmiş, felsefe ile bir şeyleri açıklamış, aklını kullanmış ama kalbini geride bıraktığı için acı çekmeye devam etmiş. Ün ve para sevdası ile yola çıkmış yine tatmin olamamış. Köylülere Avrupada öğrendiği şeyleri öğretecekken onlar ona inanç ile nasıl yaşanır'ı öğretmiş. Açıkçası kitap boyunca Tolstoy'un ruhunun sancılarını en derinde hissettim ve ona demek istediğim tek bir şey vardı, kalbine bak. Kalbini gören, Rabbini görür.
İtiraflarım Kitabı okurken şunu anladım, insan hayatının her döneminde inanmaya ihtiyaç duyuyor. İsyanı da bunun için imanı da bunun için. Küçükken ona öğretilen öğretileri bırakıp başka bir yol seçmiş, felsefe ile bir şeyleri açıklamış, aklını kullanmış ama kalbini geride bıraktığı için acı çekmeye devam etmiş. Ün ve para sevdası ile yola çıkmış yine tatmin olamamış. Köylülere Avrupada öğrendiği şeyleri öğretecekken onlar ona inanç ile nasıl yaşanır'ı öğretmiş. Açıkçası kitap boyunca Tolstoy'un ruhunun sancılarını en derinde hissettim ve ona demek istediğim tek bir şey vardı, kalbine bak. Kalbini gören, Rabbini görür.Her Şeye Rağmen Sevgi
Bir gün bir dervişe sormuşlar:
“Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır..?”
“Size farkı göstereyim.” deyip, önce sevgiyi dilden kalbine indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.
Hepsi sofrada yerlerini almışlar; derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar.
Derviş şöyle bir şart koymuş:
“Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.”
“Peki.” deyip çorbalarını içmeyi denemişler. Fakat kaşıklar uzun geldiğinden, sıcak çorbayı döküp saçmaktan hem kendilerini yakmışlar hem de ağızlarına bir damla bile götürememişler.
En sonunda bakmışlar olacak gibi değil sofradan aç bir şekilde kalkmışlar.
Daha sonra derviş, sevgiyi gerçekten bilenleri yemeğe çağırmış.
Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen insanlar gelmiş, sofraya oturmuş. Onlara da aynı şartı dile getirmiş.
Her biri uzun kaşığını çorbaya daldırmış, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak çorbalarını içmişler. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve sofradan karınlarını doyurarak ve şükrederek kalkmışlar...
Reklam