Dünyada sadece elde etmek isteyen insan, duadan el çekmeden yaşamalı, dua ile sürekli ilişki halinde olmalıdır. Duayla arasına herhangi bir mesafenin girmesine izin vermemelidir. Öyle ki adeta yürüyen bir dua neferi olmalıdır.
Dua, insanın en büyük sermayesidir. Çünkü insan sınırlıdır, Rabbi sınırsızdır. İnsan zayıftır, Rabbi mutlak güç sahibidir. İnsan unutur, Rabb'i unutmaz. Dua bu farkın idrakine varmaktır. Kulun "Ben yapamam." dediği yerde, Rabbine dönüp "Ancak sen yaparsın." diyebilmesidir.