Beyza
@Kitapptilkisii
Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegane tesellidir.
9 Aralık
36 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·1008 syf.··
Beğendi
·2020 7. kitabı
·52 günde okudu
·Okunma: 10 Ekim 2020 00:39
Dün Karamazov Kardeşler'i bitirdim. Biraz hüzünlüyüm aslında. Çok sevdiğim birinden, bir daha birbirimizi hiç görmeyecek şekilde ayrılmışım gibi hissediyorum.
Sizde de öyle mi bilmiyorum ama bende nefret etmediğim sürece, kitap ne kadar kalın olursa o kadar bağlanıyorum. Aslında bu birazda kitaptaki betimlemelerin ve detayların çokluğuna da bağlı. Dostoyevski okumayı da bu yüzden seviyorum sanırım. Kitapta, ana olay dışında da pek çok olaya, muhabbete, şahısa şahitlik ediyoruz. Hatta belki bazılarınız okurken 'Bunun olayla ne ilgisi var?' diyebilir. Ama aslında bu detaylarla ve betimlemelerle (özellikle psikolojik betimlemelerine hayranım) o dönemi, ortamı kavrayabiliyoruz. Bu sayede ana olayı anlamak, yorumlamak çok daha kolay hale geliyor. Hatta sadece olayı değil, Dostoyevski'yi de tanımaya başlıyoruz. Çünkü karakterler arasında her konuda muhabbet dönebiliyor. Bu muhabbetler sayesinde de kafamızda Dostoyevski'nin görüşleri hakkında ipuçları oluşabiliyor. Aslında Karamazov Kardeşler bi roman evet ama yeri geldiğinde de bi düz yazı okumuş kadar oluyorsunuz. Hem olay örgüsüyle bir şeyler katıyor size hem de düşünceleriyle.
Neden Dostoyevski okumayı sevdiğimden bahsederken aslında kitabı da yorumlamış oldum bence. Sayfa sayısı gözünüzü korkutmasın, gerçekten kendini okutuyor:)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaba Raskolnikov karakterimize aşık olarak başladım. İlerleyen sayfalardaysa beni çok şaşırttı. Gerek yaptıklarıyla, gerek düşündükleriyle kısacası her şeyiyle.
Okurken bazen hiç bırakmak istemedim bazense çok sıkıldım ve zorla okudum. Ama bitirdikten sonra fark ettim ki sıkılarak, bu detayı niye vermiş ki dediğim yerler bile o kadar güzel mesajlar vermiş ki aslında. Bu açıdan söylemeliyim ki şu zamana kadar okuduğum psikolojik kitaplar arasında en iyi psikolojik betimlemeler bu kitaptaydı. Karakterin neler hissettiğini o kadar iyi anlıyor ve ona o kadar hak veriyorsunuz ki. Tabii bazen kızdığınız da oluyor ama yaptıklarını anlayışla karşılayabiliyorsunuz. Bence kesinlikle herkesin okuması gereken bir kitap. Herkese bir çok bakış açısı kazandırabilecek bir kitap. Çünkü hem bir roman hem düşünce yazısı hem de dönemini harika şekilde yansıtmış bir kitap.
İyi ki varsın Dostoyevski!
Her şeyin bir sebebi vardır derler ya. Okuma listemde olmamasına rağmen bir şekilde çıktı karşıma bu kitap. Tam da böyle bir şeye ihtiyacım olduğu bir anda.
İçindeki şiirlerin her bir cümlesinde kendinizi buluyorsunuz. İşte tam olarak bu, dedim ben her defasında. Şiirlerle konuşmak, şiirlerle derdini anlatmak dedikleri bu olsa gerek. Özenle seçilen sözcükleri, hissedilerek oluşturulmuş tamlamaları... Hepsinde şaşırarak okudum çünkü beklentimin üstündeydi.
Yalnız olmadığımı hissettirdi bana. Çok şiir kitabı okumayı sevmem aslında. Ama bu kitabı gerçekten zevkle okudum. Eğer siz de okumayı planlıyorsanız arkada klasik müzik açmayı unutmayın:))
Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2019 8. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 31 Ağustos 2019 13:15
Aşk ve gurur... Ben bu adıyla okudum ama kitabı okuduğunuzda Gurur Ve Önyargı 'nın kitaba çok daha uygun bir başlık olduğunu anlıyorsunuz. Gururlu bir beyfendi ve önyargılı bir hanımefendi... En büyük aşklar nefretle başlar klişesinin olabildiğince kaliteli ve klişelerden uzak anlatımıyla yazılmış bir roman. Klasiklerin en çok bu yanını severim ya zaten. Konuya baktığınızda klişe gibi gelir ama o kadar güzel bağlar ki sizi o kadar etkiler ki bittiğinde upuzun bir yolculuktan sonra yapayalnız kalmış gibi hissedersiniz.
Kitapta sadece baş karakterlerin aşkına değil, daha birçok olaya şahit oluyorsunuz. Bu da sizin o ortamı, o aşkı daha iyi hissetmenize sebep oluyor.
Yalnız beni en çok hayal kırıklığına uğratan yer ise en çok beklediğim sahnenin, betimlemelerden uzak ve geçiştirir bir biçimde anlatılmasıydı.
Okumalı mıyız diye sorarsanız cevabım şu olur; klasikleri seven biriyseniz bir dakika bile kaybetmeyin. Klasik sevmiyorsanız biraz zorlanabilirsiniz ama emin olun bitirmeden bırakamayacaksınız ve bence klasiklere karşı bakış açınızı da değiştirecektir.
Ben şimdi filmini seyretmeye gidiyorum... :)
Yusuf Atılgan bu romanında karakteri gerçekten çok iyi tanıtmış okurlara. Kitabı bitirip yanı başınıza koyduğunda karakterin bir sonraki hareketini tahmin edebiliyorsunuz. Bizim C. adındaki karakterimiz kitabın adından da anlaşıldığı gibi tam bir aylak. Yaşadıklarıyla beraber sürekli hayatta bir şeyleri sorguluyor. Ama yaşamak için tek bir amacı var. O da hayatının aşkını bulmak.
Ben ilk defa modernist bir roman okudum. Bu nedenledir ki başta bazı şeyler çok karıştı birbirine ve oturtamadım kafamda. Ama daha sonra her şeyi çözünce gerçekten bu türü çok beğendim. Çünkü iç konuşma tekniği sayesinde karakterimizi daha iyi tanıyoruz.
Kitaptaki olaylar sizi etkiliyor ama olaylardan çok yazılanlara odaklanıyorsunuz. Çünkü Yusuf Atılgan bu işi o kadar başarılı yapmış ki tek bir cümlede bile olaydan kopup cümleye odaklanabiliyorsunuz.
Hep olumlu konuştum. Beni üzen tek nokta ise şuydu. Kitap boyunca hep beklediğim bir şey vardı (spoiler olmasın söylemeyeceğim ama okuduğunuz zaman anlarsınız) . Son üç sayfada bile o anı bekledim. Ama olmadı. Bu beni üzdü ama buna da olumsuz bir eleştiri diyemeyeceğim sanırım çünkü kitaba ayrı bir güzellik katmıştı. Biraz gerçekçilik biraz da hayal gücü...
Son sözümse,
Okuyun, okutturun. :))
