0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Tüm yollar eninde sonunda aynı yere varır sevgili Gladys."
"Neresiymiş orası?"
"Hayal kırıklığı."
𝓓𝓸𝓻𝓲𝓪𝓷 𝓖𝓻𝓪𝔂’𝓲𝓷 𝓟𝓸𝓻𝓽𝓻𝓮𝓼𝓲 // #𝑘𝑖𝑡𝑎𝑝𝑦𝑜𝑟𝑢𝑚𝑢
Çok ilgimi çeken çok da merakımı uyandıran Dorian Gray’in Portresi’ni inceliyoruz bugün.
Öncelikle kitabın çok fazla övüldüğünü aynı zaman da film olarak tiyatro olarak da uyarlandığını söylemeliyim.
Bende önce kitabını okudum sonra da filmini izledim. Kitapla arasında çok benzerlik olsa da film aşırı korkutucuydu. Sonlara doğru hatta son sahnesi beni çok ürküttü. Gece izlediğim için de olabilir.
Kitaba gelecek olursak, yazarın anlatımı beni sardı. Yani konunun ilerleyişi, dönemin karakterlerinin konuşmaları yaşam tarzları falan çok tatlıydı. Ama kurgu olarak tatlılıktan çok uzak aksine ürkütücü ve etkileyiciydi. Her ne kadar Dorian karakterinin yaşadığı hayat gerçek dünyamız da imkansız olsa da yazar burda bize bir ders veriyor. Benim anladığım:
Güzelliğin gelip geçici olup hiçbir mutluluk getirmediği, aksine insanın her yaş aldıkça iyisiyle kötüsüyle hem fiziksel hem ruhsal değişimleriyle mutlu olabildiğidir. Asıl güzelliğin insanın ruhunda, kalbinde olmasıdır. Zaten Dorian bu yüzden çok yanlış çok korkunç birine dönüşüyor ve öyle de yaşıyor.
Okurken bir bölüm vardı (metrodaydım yine tabi)
hiç beklemediğim bir şey yaşandı. Ciddi ciddi insanların içinde bir şok ifadesine büründü yüzüm. Dorian’ı başlarda sevmiş olsam da ondan aşırı derece de nefret ettim. Bir yanım üzülmedi değil ama yine de nefret ettim yani. Tam bir pislik!
Bir de filmi izleyenler bilirler kitaptan daha da beter yansıtmışlar çocuğu.
Ondan geriye kalır mı hiç Lord Henry Wotton! Çocuğu ne kötü yollara ne zararlı insanların içine itti durdu. İkisi de birbirinin aynısı işte! Bu hikayede yanan Siybl ve Basil oldu. Ah canlarım..
Konusunu da kısaca özetlemek gerekirse:
Dorian, yüksek sınıf bir aileye sahip olan yakışıklı bir gençtir. Basil de ünlü ve yetenekli bir
