Bundan sonra hiçbir insana güvenmeyecek, hayatımda bir insanın yokluğunu aramayacak ya da ihtiyaç duymayacaktım. Gerekirse yapayalnız yaşar ve ölürdüm fakat bir ihanet daha yaşamak, bir kez daha sırtımdan bıçaklanmak istemiyordum.
Neden hep dipteyken hayatın bir film şeridi gibi gözünün önünden geçip giderdi ki? Mutlu anılarımıza tutunup devam edebilmemiz için mi yoksa hayatımın ne kadar berbat olduğunu görüp icadına bakmam gerektiğini söylemenin bir başka yolu mu bu?
Belki yaşamaya devam edebilirdi. Belki zaman yaraları gerçek anlamda iyileştirmiyordu ama size bir çeşit silah veya yeni bir bakış açısı sunuyordu. Gözyaşı yerine tebessümle hatırlamak gibi.