Reklam
Ey seyahat eden avâre! Yürü, durma ,yürü.Bu âlemin zevkleri seni vuslat yolundan alıkoymasın. Bu güzellikler ,bu lâtiflikler hepsi bir rüya ile hayâl.Yürü zavallı ziyaretçi! Yürü, durma , yürü ki vuslatın nezihliğinde yüceliş göresin. Yürü ,aslında yokluğu bul .Olgunluk tavırları budur .Yürü ,gösterişi terk et ;vuslat kadehinden iç .Yürü ki hiçlik alanında tecelliyi göresin.
"Her an çok fena bir şey olabilirdi. Hayır. İnsan sade ölürken ayrılmıyor, arkada bırakmıyordu. Belki bütün ömrünce her an birçok şeyler onu arkada bırakıyordu. Sonra olduğu yerde birdenbire kabuklaşıyor,çok ince, görünmez bir şeyle o anda etrafında olanlardan ayrılıyordu.'Biz mi gidiyoruz, onlar mı? 'Sual buydu... "
"İnsanoğlu böyleydi,kendisine emniyet edilmesinden hoşlanırdı. Bu onu hayatın efendisi ,büyük ve tek yapıcısı vasıflarında içten doyuran duygu idi.Kısa ve ızdıraplı ömrüne, budalalığına ve hodbinliğine rağmen bu sakat ve eksik doğmuş tanrı,bu emniyeti kendisi için tek ibadet bilirdi.Buna rağmen onu yalancı çıkarmaktan da hoşlanırdı .Çünkü değişmesini, kendisini ayrı ayrı anlarda, vaziyetlerde idrak etmesini de severdi .Çünkü hodbindi ,çünkü içindeki konuşma bir taraflı değildi."