Ey kör ! Aç gözünü de düşlerden uyan. Simurg’u göremesen de bari küçük bir serçeyi gör. Kaf Dağına varamasan bile hiç olmazsa evinden çıkıp kırlara açıl; böcekleri, çiçekleri, tepeleri seyret. Bırak dünyanın haritasını yapmayı ! Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy . Gülleri ve bülbülleri göremeyip gün boyu evinde oturan adam dünyanın kendisini hiç görebilir mi ?
Bizim elimizden gelebilecek tek mucize yaşamaya devam etmektir. Hayatın kırılganlığını her gün korumaktır ; “sanki hayatın kendisi körmüş, ne yöne gideceğini bilemiyormuş gibi.” Bize aklımızı verdikten sonra kendini bizim ellerimize teslim etmiştir. Oysa baksanıza’ onu ne hale getirdik’.