İnsanın ruhu sırf çamurdur; işlenmiş, hala kabakıyım doğranmış becerilere sahip, yontulmamış bir çamurdur ve temiz, sağlam olan hiçbir şeyi fark edemez; eğer yapabilseydi bunu, bu ayrılış ne kadar baska olurdu!
Ömürleri cephede geçen, korku eşiğini çoktan aşmış bir jenerasyondu. Her günün “son gün” olabileceğini düşünerek, can pazarında bile hayatın güzelliklerini yaşamaya gayret ediyorlardı.